Başlangıç ve son.

Aşkın ilk anı da burada, bitişi de. Hatta aradaki tüm o sessizlikler de…

Eddie Vedder ve Taşınan Bir Demo

Şarkının temeli, gitarist Stone Gossard’ın “E Ballad” adını verdiği bir demo parçasına dayanıyor. Eddie Vedder, bu parçayı bir kasette dinliyor ve henüz gruba tam olarak dahil bile değilken sözleri yazıyor. (Kaynak: Wikipedia, altrockguitar.com)

Vedder bir röportajda şöyle diyor:

“It’s about first relationships and letting go… you can’t really have a true love unless it was a love unrequited.”

Yani, sevdin ama olmadıysa, işte o gerçek aşktı. Zaten bu yüzden bu şarkı yalnızca bir melodi değil; başlangıç ve son olarak iki anı’da damağımızda bırakıyor.

Bu şarkıdaki her dize, bir ayrılığın anatomisi gibi.

Hadi haddimiz olmasada, satır satır incelemeye çalışalım.

Çünkü bu şarkıda olan her nota bir yara gibidir insan olana veya bu notaları hisseden zavallılara diyelim…

Bu arada bu parça öyle işlemiştir ki hayatınıza, aşk acısı falan çekmenizi gerek yok, hafif bir yel bile yemiş olsanız bu parça sizi mahveder, bence ona bile gerek yok, laner Eddie’nin sesi zaten ne olursan olsun yeter….

“Sheets of empty canvas, untouched sheets of clay were laid spread out before me as her body once did.”
İlişkinin başlangıcı burada resmediliyor. Boş tuvaller, şekillenmemiş kille dolu bir başlangıç. Ama aynı zamanda eksik, çünkü o artık yok. O zamanlar onunla dolu olan yatak şimdi bomboş. ( Gerçekten bu durumda olana bok gibidir kankalar özür vallaha, ben yatağa gittiğimde güzeller güzeli sarışın, mavi gözlümü buluyorum vallaha, kusura bakmayın…)

“All five horizons revolved around her soul as the earth to the sun.”
Beş duyusuyla onu yaşarken, sevgilisi evrenin merkezi olmuş. Güneşin etrafında dönen dünya gibi, Vedder da onun etrafında dönüyormuş. Ama artık eksen kaymış bir kere, bu da sıçtığının resmidir.

“Now the air I tasted and breathed has taken a turn.”
Solunan hava bile değişmiş. Her nefes, bir zamanlar sevinçti, şimdi yalnızca alışkanlık ve boşluk. Başlangıç ve son bu değilse nedir?

“Ooh, and all I taught her was everything.”
Bu dizede gurur değil, hayal kırıklığı var. Her şeyimi verdim diyor adam. Ama o her şey, şimdi geride kalan hiçlik olmuş.

“And now my bitter hands chafe beneath the clouds of what was everything.”
Eller boş. O eller bir zamanlar sevgi tutarken, şimdi sadece bulutlara sıkılıyor. Boşuna. Kırgınlıkla. Bile bile. Bok gibi yani durum artık.

“All the pictures have all been washed in black, tattooed everything.”
Eskiden mutlu olan anılar bile siyaha boyanmış. Şimdi her şey karanlıkla mühürlü. Silinmez, çünkü bu artık sadece geçmiş değil, artık kazınmış değiştirilemez bir iz… Tam şunu düşünün eski sevgilinin adını dövme yaptırmışsın, sonra full siyah yapmışsın gibi bişey yani bu…

“I take a walk outside, I’m surrounded by some kids at play.”
Dış dünya hayat dolu, çocuklar gülüyor. Ama Vedder orada değil. Kalbi oynamıyor artık. Dışarısı ilkbahar, içi sonbahar diyeceğim ama lanet adam kış yaşatıyor sesinin tonunda. Klasik tezat yani.

“I can feel their laughter, so why do I sear?”
Gülüşleri duyuyor ama kendi içi yanıyor. Gülmeyi unutan insan, başkasının kahkahasına katılamaz. Hayat devam ediyor ama sen değil.

“Twisted thoughts that spin round my head, I’m spinning, I’m spinning…”
Burada artık iç hesaplaşma başlıyor. Her şey dönüp dolaşıp aynı yere geliyor.

İşte yine o cümle: Başlangıç ve son.

“How quick the sun can drop away.”
Mutluluk aniden gidiyor. Işık yok. Kalıyor sadece gölge, gölgeler ve eski şarkılar ve eski plaklar…

“And now my bitter hands cradle broken glass of what was everything.”
Bir zamanlar “her şey” dediğin şey şimdi elinde kırık cam gibi duruyor. Tuttuğun anda kanatıyor ama bırakamıyorsun da.

“All the love gone bad turned my world to black.”
Aşk kötüye gidince tüm dünya kararır. Bu kadar sade, bu kadar sert. Bu kadar gerçek.

“Tattooed all I see, all that I am, all I’ll be.”
Artık kim olduğunu bile etkiliyor bu aşk. Geçmişi, bugünü, geleceği… Hepsi siyaha bulanmış.

“I know someday you’ll have a beautiful life, I know you’ll be a star in somebody else’s sky…”
En acı kabullenme anı. Onun mutlu olacağını biliyorsun. Başkasıyla. Ama…
“But why, why, why can’t it be, can’t it be mine?”
İşte final. İşte diz çöktüren an. Tüm şarkının özeti. Tam burası, tam da bu durumda olanlar için küfür vakti gibi diyebiliriz. Salın beybiler….

Eddie Vedder ve Atkı Hikâyesi Klasiktir Bende Yazayım Bari

Bazı kaynaklara göre Eddie, eski sevgilisinden kalan bir atkıyı konserlerde boynuna doluyordu. Bu atkı, fiziksel olarak bir eşyaydı belki ama aslında bir “bağlantıydı.” Kapanmayan bir parantez. Konserlerde şarkıyı söylerken Vedder’ın o atkıya sarılması, geçmişe tutunmanın, inatla unutamamanın simgesiydi.
Ve evet, bu da “başlangıç ve son.” Onunla başladı, onunla bitti, ama geride kaldı.

Single Olmayan Hit: Sisteme Karşı Bir Duruş

Epic Records bu şarkıyı single yapmak istediğinde grup kabul etmedi. Neden mi? Çünkü Black onların için bir hit değil, bir iç döküştü. MTV, listeler, video klipler… Bu şarkıya olmazdı.
Bu yüzden de büyüdü, özel kaldı, kalbimize kazındı.

Bu Kadar Çok Kişinin Kalbine Neden İşliyor Peki?

• Çünkü sahte değil.
• Çünkü ilk büyük aşkın, son büyük pişmanlığın şarkısı.
• Çünkü her satır bir sızı.
• Çünkü bu şarkıyı dinlerken Vedder’ın sesi sadece kulağına değil, boğazına, kalbine, geçmişine dokunuyor.

Yani… en sevdiğim parça bu. Değişilmez. Pearl Jam belki sistemin içinde büyük bir grup, ama Black onların en çıplak yüzü, en kırılgan kalbi. Bu şarkı bir “hit” olmadı belki ama hayatların hit olmasını sağladı. Sessizlik, üzüntü, kabullenme ve belki de sonrasında kim olduğumuzu tekrar hatırlama yolculuğu. Eddie Vedder’ın atkısı hâlâ boynumda takılı gibi hissediyorum.

Kulağa fazla duygusal, fazla içli ya da biraz sarkastik gelmiş olabilir, bilmiyorum. Ama işte tam da bu yüzden: bazen gülümsemek zorunda kaldığın bir yer vardır hayatta. Yutkunuyorsun. Ve o an anlıyorsun: bu sadece bir şarkı değil.
Çünkü bazı şarkılar vardır; onları anlatmazsın, hissedersin.
Ve her defasında aynı yerden kalırsın…

Başlangıç ve son.

Diğer Müzik temalı yazılarım için BURAYA lütfen

Dinlemeye başlayın hadi bakalım.

Doro’nun Yarası, Yüreği

Şarkı Doro ile başlıyor. O bildiğimiz güçlü, sahnede yumruğunu havaya kaldıran kadını değil; daha yavaş, daha kırılgan bir haliyle.
“I’m walking with angels, in silence and grace.”
Sadece bir cümle, ama içindeki kaybı, yalnızlığı ve sarsılmazlığı bir anda veriyor. Sessizlik ve zarafetle yürüyor olması, onun geçmişindeki ağırlıkları taşımasına rağmen dimdik ayakta durduğunu hissettiriyor. Bu yürüyüş, zafer çığlıklarıyla değil; gözyaşlarıyla ama onurla yapılan bir yürüyüş.

“They’ve fallen beside me, but I carry their flame.”
Bu satır, kaybedilenlerin anısını taşımakla ilgili. Doro burada sadece bir dostu ya da sevgiliyi değil, belki de yıllarını, ölen ideallerini, sahne ışıklarında yitirdiği gençliğini anıyor. Bu alev, bir hayal değil; bir sorumluluk. Ve bu yüzden parça ilk kez kendini gösteriyor ve işte bu da: Göksel bir işbirliği parçası.

Devralan Ses: Tarja’nın Gökyüzü

Sonra Tarja giriyor sahneye.
“Through fire and storm, I rise in their light.”
Onun sesiyle birlikte şarkı adeta bir katedral kubbesi altına taşınıyor. Tarja’nın sesi göğe açılan bir pencere gibi; yükseliyor ama içine baktıkça daha derinleşiyor. Sadece bir yükseliş değil bu; acının içinden çıkan ışığın sesi. Bu dizeyle birlikte Tarja, kendini hem geçmişin gölgesinden hem de bugünün kaosundan yukarı çekiyor. Onun sesiyle “yürüyüş”, artık sadece yeryüzüyle sınırlı kalmıyor.

“No chains can bind me, my spirit remains.”
Tarja burada zincirleri kabullenmiyor. Bu sadece fiziksel sınırlardan kurtulmak değil; zihinsel, ruhsal tüm prangalara bir başkaldırı. Nightwish sonrası solo kariyerindeki özgürlüğün manifestosu gibi. Ama bu söz, Doro’nun çizdiği yorgun ama inatçı yürüyüşle birleşince bambaşka bir anlam kazanıyor.

Meleklerle Yürüyenler

“We’re walking with angels, their voices in song.”
İkili birlikte söylediğinde o kadar güçlü bir yankı oluşuyor ki, bu sadece vokal uyumu değil; bir kader ortaklığı. Şarkı, iki sesin birlikteliğiyle anlam buluyor. Her biri kendi iç savaşıyla bu yürüyüşe çıkmış ama aynı yolda yan yana ilerliyorlar.

“Through tears and through trials, that’s where we belong.”
Ait oldukları yer tam da bu: gözyaşları ve sınavların ortası. Her biri, yaşamın getirdiği darbelerle biçimlenmiş ve yine de yürümeye devam etmiş. Bu noktada ikinci kez yankılanıyor.

“I’ve been traveling a dark and deadly road”

Ve sonra geliyor o karanlık, gerçekçi ve sarsıcı itiraf:
“I’ve been traveling a dark and deadly road.” ( Bu bölüm hayatımda gerçekten karanlık bir yolda gittiğimde beynime vurmuştur.)
Bu söz, parçada dramatik yoğunluğun tavan yaptığı yer. Artık bu yürüyüş umutla değil, hayatta kalma içgüdüsüyle ilerliyor. Tarja bu dizeyi öyle bir kırılganlıkla söylüyor ki, tüm geçmiş bir anda sırtımıza yük gibi biniyor. Bu yol yalnızca dışsal değil; içsel çöküşlerin, geçmeyen yasların, susulmuş acıların yolu. Meleklerle yürümek burada bir lütuf değil, bir zorunluluk haline geliyor. Ve işte burada, göksel bir işbirliği parçası üçüncü kez bütün ağırlığıyla karşımıza çıkıyor.

Güller, Küller ve Melekler

Şarkı son sözlerine yaklaşırken, sesler sadeleşir.
“I’m walking with angels… and I’m never alone.”
Yalnız yürümemek… belki de şarkının verdiği tek gerçek teselli budur. Artık bu yürüyüş sadece bir acının hikâyesi değil, birlikte ayağa kalkmanın ve hatıraları taşırken bile güçlü kalmanın göstergesidir.

Diğer Müzik konulu yazılarım için BURAYA lütfen.

Okumadan önce parçayı bir başlatın bence.. Hemen aşaşğıda bulabilirsiniz…

Diamonds and Rust, şarkılar arasında belki de en dürüstlerinden biri. Joan Baez’in Bob Dylan’a yazdığı(yazıyı yazarken öğrendim bende.), aşkın, kırgınlığın ve kabulün iç içe geçtiği bu ağıt, yıllar boyunca birçok yorum gördü. Ama benim için bu parçayı bir kenara alıp tekrar tekrar dinlememi sağlayan şey, Blackmore’s Night’ın versiyonu oldu. Çünkü bazı şarkılar vardır, birinin kaleminden çıkar ama bir başkasının sesinde gerçekten hayat bulur.

Bu tam da öyle. Şimdi dinleme sırası.

Joan Baez versiyonunda sözler keskin, biraz öfkeli, biraz alaycıdır. Dylan’a hem sitem eder hem de hala içten içe ona yakın olduğunu itiraf eder. Oysa Blackmore’s Night versiyonunda, Candice Night’ın sesiyle bu sözler bambaşka bir duygusal katmana geçiyor. Öfke yok. Kırgınlık hala orada ama artık bir kabulleniş var, hemde ne kabulleniliş. Zaman geçmiş, pas oluşmuş, ama bazı hatıralar hâlâ parlıyor. Kelimeler sözleri duyduğum zaman hissettiklerime yetmiyor maalesef yani bu konuda ki eksiğim için kusuruma bakmayın…

“Well I’ll be damned, here comes your ghost again…”

Şarkının açılışı zaten duyguyu tokat gibi verir. Bir hayalet gibi belirir eski sevgili. Burada kullanılan “ghost” kelimesi, fiziksel bir geri dönüşü değil; zihinsel bir saplantıyı temsil eder. Candice Night bu sözleri söylerken, sanki hayaletin ta kendisi odadaymış gibi bir hissiyat yaratıyor. O kadar ince ve içe işleyen bir yorum ki, şarkının daha ilk saniyesinde içine çekiliyorsun. Ben kadınımı bulduğum için allaha şükür bir saplantınım yok. Belki bir çok akşam kendisine şunu söylemişimdir ve galiba defalarca kez daha söylerim, onun sayesinde melankolik bir göt olmaktan kurtuldum. Seni seviyorum kadın, okursan çaktırmadan bir öpücük ver ve sadece seni seviyorum de ben anlarım…

“Now you’re telling me, you’re not nostalgic…”

Yani gerçekten mi? Bu kısmı her dinlediğimde içimden “tabii tabii, biz de yedik” diyesim geliyor. Yedik mi? Tabi ki yemedik. Candice bu cümleyi öyle bir yumuşaklıkla söylüyor ki, içinde hem kırılganlık hem de gizli bir sarkazm var. İşte bu yüzden Blackmore’s Night versiyonu beni vuruyor: Çünkü bu şarkı sadece geçmişi anlatmıyor, geçmişle nasıl başa çıktığımızı da anlatıyor.

Zamanla parlayan hatıraların yankısı bu noktada ikinci kez kendini hissettiriyor. Çünkü şarkı sadece bir kişiyle değil, onun anısıyla yaşamanın ağırlığıyla da ilgileniyor.

Güller ve Gölge

Ritchie Blackmore’un gitar dokunuşları(her notaya basışı), ortaçağ tınılarıyla birleşince, bu parça sadece bir yorum değil, adeta zaman yolculuğu gibi oluyor( Ritchie Blackmore yüzünden ortaçağ’a zaman yolculuğu olursa galiba ilk bileti ben alacağım…). Gitarlar arasında hafif bir flüt eşlik ediyor ve parçaya zarif bir dramatik hava katıyor. “Rust” yani pas, sadece aşkın eskimesi değil, zamanın bıraktığı iz. Ama “Diamonds” hala orada. Yani evet, bazı şeyler eskidi ama bazı şeyler değerinden bir şey kaybetmedi.

“I’ve already paid.”

Gelelim beni delip geçen o cümleye.
“I’ve already paid.” defalarca başa sardığım kısımdır burası…
Burası şarkının sessiz çığlığıdır ama ne çığlık. Aşkın bedelini, zamanın yıpratmasını, duyguların verdiği kayıpları üç kelimeyle anlatan bir yer. Candice Night bunu söylerken sadece bir notaya basmıyor, geçmişte yaşanmış her kırılmayı yeniden yaşatıyor. Ve ben her defasında içimden, “varsa bir bedel, kesin ödenmiştir” diye geçiriyorum.

Bu cümle, ne dramatik bir ayrılık sahnesi, ne de bir haykırış. Bu, sadece bir teslimiyet. Kabullenme. “Ben elimden geleni yaptım. Ve artık geriye sadece hatıralar kaldı.” Bu noktada zamanla parlayan hatıraların yankısı üçüncü kez içimize siniyor. Bu sefer yalnızca kulaklarımızda değil, kalbimizde.

Ne Elmaslar Ne Paslar, Sadece O Şarkı

Şarkının sonlarına doğru, her şey daha da sadeleşiyor. Candice’in sesi daha yalnız, gitar daha hüzünlü. Ne Joan Baez’in ince iğneleri var ne de Dylan’ın kaotik karizması( Kabul etmek lazım karizma tavan yani). Sadece bir kadın ve bir geçmiş. Ve bir gül… belki de Ghost of a Rose kapağındaki gibi; kırmızı, canlı ama arkasında solgun dumanlar taşıyan bir gül.

Zamanla parlayan hatıraların yankısı dördüncü ve son kez yankılanıyor kulağımızda. Şarkı bitiyor, ama bıraktığı his kolay kolay gitmiyor. Ve defalarca size başa sardırıyor, repeat tuşu delinircesine hemde…

Diğer Müzik konulu yazılar için BURYA lütfen.

Günün içinden geçip viski içiyoruz.

Anlam aramak? Kim arayacak, o kadar vaktimiz var mı? Hayat bizden bir şey beklemiyor, biz de ondan fazla bir şey ummuyoruz. Biraz blues, biraz viski, bir parmak da pişmanlık… Kör tadım menüsü gibi bir yaşam tarzı işte bu. Anlam gelirse iyi, gelmezse zaten playlist bizden yana.

Neden Blues Dinliyorum?

Çünkü pop müzik bize “her şey iyi olacak” derken, blues usulca kulağımıza fısıldar: “her şey zaten berbattı ve sen yaşıyorsun, bu yeter.” Birisi yalan söylüyor, birisi gerçeği müzikle paketliyor. Ben ikinciyi seçiyorum. Günün içinden geçip viski içiyorum çünkü başka türlü olmuyor.

Gary Moore solo atarken öyle bir bakıyor ki gitarına, sanki yılların dostuna “hâlâ buradayım” der gibi. Zaten Gary Moore’un cenazesine de gidemedik var bir pişmanlığımız. O susuş bize ait. Öyle bir bakıyor ki gitarına, sanki eski bir sevgiliye “neden gittin” diye sormadan önce biraz susuyor. O susuş size ait. Stevie Ray Vaughan sololarında sanki küçük çocukluktan kalan travmaları birer birer çıkarıyor ortaya. Blues’un verdiği acı öyle bir şey: senin yerine hatırlıyor.

Viski: Sessiz Yoldaş

Bir bardak viski, birazcık buz ve sabaha doğru gelen bir sessizlik. Bu, terapinin bardakta gelen hali. Viskiyle sarhoş olmak değil mesele, onunla dert ortaklığı yapmak. Kimse seni anlamasa da, viski seni yargılamaz. Belki karaciğerin biraz kırgındır ama olsun onun için ot yeriz geçer.

Viski blues’a benzer: İlk yudum sert gelir, sonra içine doğru yayılır. Kolay içim yoktur, kolay yaşam da olmadı zaten. Günün içinden geçip viski içimeden başka türlü yaşanmıyor.

Hayat Kötü Değil, Sadece Bitik

Hayat bazen bir küflü tören pastası gibidir: Ortada bir şey var ama neden orada, kim yapmış, niye yeniyor bilmiyoruz. Yine de dilim dilim tüketiyoruz. Bazen şaka yapar gibi, bazen cidden çok ağır hissederek.

Anlamın peşinde koşmak çok 2000’ler kafası. Biz anlamdan önce kahvaltıyı yapıp yapamayacağımızı sorguluyoruz. Ama ne olursa olsun, playlistimizde bir blues varsa, her şey daha az dramatik ama daha gerçek oluyor.

Gecenin Son Şarkısı

Gecenin sonu diye bir şey yok, ama şarkılar bitiyor. Çalacak bir plak kaldıysa ne âlâ. Yoksa sessizlik de müzik gibi davranıyor bazen.

Son yudum viski, son solo, ve hâlâ burada olmamız. Blues dinliyoruz, anlam aramıyoruz. Günün içinden geçip viski içiyoruz. Belki yorgun, ama hâlâ ayakta. En azından playlist bizden yana dimi?

Diğer müzik konulu yazılar için BURAYA lütfen.

Duygularla dolu bir yolculuk yazısına başlamadan önce bir play’e basın bakalım

Bazı şarkılar vardır, sadece bir melodi ya da söz değildir. Adeta kalbine gömülür, orada usulca oturur. “505” de onlardan biri. Duygularla dolu bir yolculuk, ama öyle sıradan bir duygusallık değil bu; içinde pişmanlık var, özlem var, zamanın keşkelerine sarılmış bir sevda var, bunlar benim bulduklarım tabi kim bilir siz neler bulacaksınız parçada.

Arctic Monkeys’in çoğu şarkısı şehvetle zekâyı harmanlarken, “505” garip bir şekilde içten, neredeyse utangaç bir parça. Favourite Worst Nightmare albümünün içinde öylece duruyor, ilk dinlemede fark edilmiyor bile. Ama sonra bir gün yanlışlıkla açıyorsun, ve… BAM! Kendini bir otel odasının kapısında buluyorsun. Ya da daha doğrusu, bir zamanın ve bir insanın eksik kalmış yarısında.

“505” sadece bir oda mı?

Alex Turner’ın o meşhur cümlesiyle başlıyor her şey: “I’m going back to 505”. Burada 505 bir otel odası olabilir. — ki de öyle (Alex’in eski sevgilisi ile buluştuğu yer burası). Ama bizim gibi duygusal kod çözücüler için bu sayı, bir sembole dönüşüyor. Geri dönülen bir yer değil, bir his. Duygularla dolu bir yolculuk, bu üç haneden oluşan bir rakamın içinde başlıyor.

O 505 odası, belki senin onunla en son güldüğün yer. Belki saçlarını tararken ona uzaktan baktığın, gözünün içini gördüğün yer. Belki de sadece kaçmak istediğin her şeyden saklandığın küçük sığınağın. Kiminin baş harfi, kiminin hatırası.

Şarkının sözleri ilk başta sade gibi dursa da, her kelime aslında bir iç monologun çığlığı. “I crumble completely when you cry” derken anlatıcı, o an yalnızca bir başkasının gözyaşlarına yenik düşmüyor; geçmişe, seçemediği zamana, kaçırdığı ihtimallere de yeniliyor. Duygularla dolu bir yolculuk, işte burada tam gaz başlıyor.

Ve sonra “But I probably still adore you / With your hands around my neck” gibi satırlar geliyor. Hem tutku, hem boğulma. İlişkiler böyle değil mi zaten? Bazen seni seven eller, aynı zamanda seni tutan şey oluyor. Sevginin oksijenini çekip alan bir güzellik.

Şarkı ilerledikçe gitarların tonu artıyor, davullar hızlanıyor, ama bu bir rock şovu değil. Bu, iç sesin yükselmesi. O “beklemediğim anda onu gördüm” anı gibi. Kalbin, beynine karşı ayaklanıyor. Çünkü bazen sevgi mantığa sığmaz. Duygularla dolu bir yolculuk seni rasyonelliğin son durağında indirip, aşkın sokaklarında gezdiriyor.

Sonuç olarak…

“505” Arctic Monkeys’in katalogundaki gizli cevher değil artık; TikTok sayesinde neredeyse bir aşk marşı haline geldi. Ama hâlâ en çok o gece yarısı yolculuklarında anlam kazanıyor. O meşhur “geri dönüyorum” cümlesi, belki de hepimizin içinden geçirdiği bir özür.

Eğer sen de bir gün duygularla dolu bir yolculuğa çıkmak istersen, bir playlist’in köşesine “505”i koy. Kim bilir, belki seni bir otele değil ama kendine geri götürür.

Şarkı Sözleri ve Türkçe Çevirisi – “505” (Arctic Monkeys)

I’m going back to 505
505 numaralı odaya geri dönüyorum

If it’s a seven hour flight or a forty-five minute drive
İster yedi saatlik uçuş olsun, ister kırk beş dakikalık bir yol

In my imagination, you’re waiting lying on your side
Hayalimde sen, yan yatmış beni bekliyorsun

With your hands between your thighs
Ellerin bacaklarının arasında

But I crumble completely when you cry
Ama sen ağladığında tamamen yıkılıyorum

It seems like once again you’ve had to greet me with goodbye
Yine bana bir veda ile hoş geldin demek zorunda kaldın

I’m always just about to go and spoil the surprise
Ben hep, sürprizi mahvetmek üzereyim

Take my hands off of your eyes too soon
Ellerimi gözlerinden erken çekiyorum

But I probably still adore you
Ama seni hâlâ seviyor olabilirim

With your hands around my neck
Ellerin boynumdayken bile

Or I did last time I checked
En son kontrol ettiğimde öyleydi

Duygularla dolu bir yolculuk, işte tam olarak bu. Hem kalpten hem kafadan geçen, ama bazen sadece gözyaşında ortaya çıkan bir şey. Arctic Monkeys bunu 3 dakika 20 saniyeye sığdırmış. Biz ise bir ömür anlamaya çalışıyoruz.

Diğer Müzik Kategorisi yazılarım için BURAYA lütfen.

Hayat böyle işte Yanlız’cım, bazen hep doğru gibi gelir ama aslında yanlıştır belki yalnış bile olabilir…

Ne kadar garip bir yazı gidiyor burada emin olun bende bilmiyorum bu yazının sonunu, konu tamamen bir teknolojik ürün almam ve onu kullanmak isteme nedeni gibi tam bir manası olmayan fakat kullanımda da olması için bu yazıya başlamış olabilmem olabilir. Evet kafalar karışık tabi belli ki, bu kafa karışıklığı belki de benim karanlık ihtiyaçlarımdan öne geliyordur bunu pek bilemeyiz bence, ne siz benim. ne de ben sizin karanlık ihtiyaçlarımızı bilmiyoruz.

Tam burada ne dinlemek lazım peki, tabi ki de;

Altta bulacağınız eserde bahsedildiği üzere “ I’ve been traveling a dark and deadly road, Sometimes so lonely but never real alone. ” şairin burada anlatmak istediğine derin bakma lazım, ama en yüzelsel şekilde de örneklendirmek şart tabi, ben biraz kendime bakıyorum aslında bu parçayı dinlerken, çoğu zaman o karanlık yollarda tek oluyorum neden bilem hiç bir zaman kendimi yalnız hissetmedim, aslında biliyorum da şimdi konuyu o kadar delmenin manası yok.

Demem o ki bazen bir melodi ve eşliğinde gelen sözler sizleri alır götürür, defalarca, kulağınız kanayana kadar dinlemek istersiniz. Hah işte benim şarkımda ” Walking with The Angel ” oldu. Geçenlerde Sapanca’dan, İznik’e dönerken bu parçanın büyüsüne kapıldım. Belki milyon kere dinlediğim bir eser ama işte demek ki tam da o yağmurlu ve karanlık yolları bekliyormuş beni yakalamak için.

O zaman ufak ufak dinleyin isterseniz.

Sometimes they wonder if I will ever break
All these burdens and all this heavy pain
And they wonder
Yes, they wonder but I don't

There is a power, not from this world
I found a power, a higher power

I'm walking with an angel
I'm talking with an angel too
I'm walking with the angels
And they pull me through the darkness too

I've been traveling a dark and deadly road
Sometimes so lonely but never real alone
No wonder, I've been under
The wings of a godly soul

Ben şu an da “ I’m creeap, I’m a weirdooooooo ” modunda ilerletmeye çalışıyorum geceyi.

Bu arada podcast’i dinleyenler varsa Leonard Cohen bu sefer ki konuğum olacak…

Rest in peace Cohen reis….

Bu arada yazıyı okuduysanız bir isteğim olsun, buradan yorumlar kısmından veya @diabolikss instagram hesabına sizde, sizin son vurulduğunuz parçayı yazar mısınız.

Görüşmek Üzere

bir şeyler yazmak lazım diye düşündüm 00:05 gibi bir saat olduğunda. Öncelikle video’da arka plan resmi için Marat Safin’e teşekkür etmek lazım. Beni nedense derin derin düşüncelere attı. Ortamın insana verdiği garip bir huzur var. Ayrıca fotoğrafta olan kadın, poz vermek yerine sanki gerçekten de düşünceler içinde geziyomuşçasına bir hava var. Zaten o hep orada ve fotoğrafçı rasgele bulmuş diye biliriz. Sırtında ki kamburu, saçlarını tam olarak düzeltmemiş olması, dudaklarının aşağı doğru eğimi ve boşluğa bakıyor olması nedense çok etkiledi beni.

Şimdi parça ya gelecek olursak, Orfeas Peridis ve Lizeta Kalimeri’nin beraber ortaya koyduğu ve bu izlediğiniz klip için 2 ayrı parçayı yan yana getirmişler. Ben Yunanca bilmediğim için tek gibi geldi öncelerde, cahilliğimi bağışlayın lütfen ama bir kaç kez dinleyip biraz yorumları falan okuyunca anladım tabi.

Lizeta’nın o ilk kıtadaki sesi inanılmaz güzel bence, galiba en sevdiğim kısım o ilk kıta diyebilirim. Bu arada arkadaş nasıl zor bir dil bu ya eşlik etmek istiyorum hafif hafif ama yok yani benim dil dönemiyor maalesef

Youtube’da olan bilgileri sizinle paylaşayım;

Orfeas Peridis & Lizeta Kalimeri – Faros

Orfeas Peridis

https://el-gr.facebook.com/orfeasperi…
https://open.spotify.com/artist/2ZF1x…

Lizeta Kalimeri

http://www.deezer.com/us/artist/434782
https://www.facebook.com/LizetaKalime…

Picture © Marat Safin https://www.flickr.com/photos/maratsafin

LYRICS

My friend, the lighthouse, the oldest one
The best one among all my friends
In the deepest dark I beg to light my darkened mind

Enlight my dream to remember
to take my way, to find it again
to shine like true, turn on the light
you, so alone and wise.

To shine like true, turn on the light
you, so alone and wise

Öneren:

Digital Minds Ltd-srav Ελληνικό Τραγούδι
Bu videodaki müzik Daha fazla bilgi edinin

Şarkı

O faros
Sanatçı
Lizeta Kalimeri – Orfeas Peridis
Albüm
Orfeas Peridis – Live & me tous filous tou
YouTube’a lisanslayanlar
Digital Minds Ltd-srav (GPC adına); Polaris Hub AB ve 3 Müzik Hakları Topluluğu

Şarkı

Filaki
Sanatçı
Lizeta Kalimeri – Orfeas Peridis
Albüm
Orfeas Peridis – Live & me tous filous tou
YouTube’a lisanslayanlar
Digital Minds Ltd-srav (GPC adına) ve 4 Müzik Hakları Topluluğu

Bu parçayı dinledikten sonra Lizeta’yı dinledim biraz daha ve Salomi’yi mutlaka tavsiye ederim.

Dünyadan Sesler Youtube kanalının Lizeta için yazdığı bilgilendirmeyide yine sizinle paylaşmak isterim.

1969 yılının baharında Selanik’te doğan Lizeta Kalimeri, erken yaşta müzikle ilgilenmeye başladı ve kendisi gibi müzisyen olan ablası Melina Kana ile birlikte şarkılar söyledi. Stavros Kouyioumtzis, Manolis Rasoulis, Haris Alexiou, Maria Farantouri, Erkan Oğur gibi birçok isimle işbirliği yapan Lizeta, ilk albümünü 1994’te Pnoi Tou Anemou ismiyle yayınladı.

Kapatmadan ise ” Dünyadan Sesler ” youtube kanalını mutlaka tavsiye ederim. İnanılmaz hazineler bulabileceğinizin garantisini verebilirim.

Müzik kategorisinde olan diyer yazılar için BURAYA lütfen

Siz hala Dandy Island dinlemediniz mi yoksa?

Sizlere bu yazıda kuzenimde solisti Dandy Island grubun hem sosyal medya hesaplarını paylaşacağım.

Dinlemeyi ve takip etmeyi unutmayın. Ayrıca Müzik içerikli diğer yazılarım için lütfen tıklayın.

Hayata yorum yapmak nedir ki???
İnsanlar seçimleri ile var olurlar değil mi???
Peki ben nasıl seçimler yaptım???
Doğru mu idi seçimlerim peki???

bu soruları daha devam ettirebilirim emin olun hatta onlarca, yüzlerce ve hatta binlerce bu sorulardan üretebilirim.

” Zorlu arazi, üstesinden gelir botlarım. “

benim hayat ile aramdaki ilişkiyi bu cümle özetliyor diyebilirim kesinlikle. Bir zorluk mu var? İçinden çıkılmaz bir durum mu var? Aklım ve ruhum karman çorman mı? işte bu durumlarda ben hep botlarıma güvendim. Botlarım mı?!? Öyle kaliteli şeyler değiller ama işte, ayar yapılabiliyor galiba ve o ayar için DR. Who’nun tornavidası gibi efsanevi bir şeylere ihtiyac var ki o da benim kendimi ikna kabiliyetim oluyor galiba ama

Engel tanımıyo’ dengemi yıpratan o sert yel.

Yele karşı delikanlılık etmek ne kadar akıllıca peki?!?

Retorik retorik konuştuğuma bakmayın siz benim. En iyisi mi, açın aşağıda ki parçayı dinleyin, belki sizde kendinizden bir şeyler bulursunuz.

Diğer müzik kategorisindeki yazılarımı okumak isterseniz. Hemen buraya lütfen

Bu arada Dr Who’nun tornavidasıda ne ki ulan diyenler için;

Hani bir dönem çok seversin bir şeyleri sonra bir şekilde ufak ufak uzaklaşır ya, ama sonra ne olur bilinmez, öyle bir döner ki o şey öncesinden daha zevkli bir halde hemde, ahanda tam da öyle oldu diyebilirim sizlere.

Metallica’nın Moth into flame parçası ile aslında benim damarlarda o eski kan tekrar ufak ufak gezmeye başladı ve dün yani 25 temmuzda, aslında çıktığı tarihten beri biliyorum ama nedense 25’inde bir dürtü geldi ve

ahanda bu şekilde Megadeth – Dystopia parçasını dinlemeye başladım ve hatta tüm gün sadece onu dinlemiş olabilirim.

yazının devamı var;

Klibi zaten güzel olmuş ama yine de ufaklıklar varken yanınızda klibi pek izlememeniz gerekir diye düşünüyorum çünkü şiddet ve kan epey bir ön planda diyebilirim.

Sizinle birde albümün full halini paylaşayım;

Tabi beleşçilik yapmayın diyerek sizlere Amazon satın alma linkini paylaşayım.

Ben ITunes’dan satın almayı düşünüyorum.

Bu arada bu albüm ile 59. Grammy ödüllerinde Metal kategorisinin ödülüne sahip oldular. Konu ile ilgili PasifAgresif sayfasını ziyaret ederek bilgi alabilirsiniz.

Sözlerinide paylaşmadan olmaz diyorum tabi ki de; ( Mesajlı sözleri var tabi. )

“Dystopia”

“What you don’t know” the legend goes “can’t hurt you”
If you only want to live and die in fear
They tell us to believe just half of what we see
And absolutely nothing that we hear

Resist the twist to truth no matter what the cost
Supplant the rights with wrongs inside our heads
Outlawing all the questions to the answers
That no one likes when someone ends up dead

Dystopia
Dystopia
Dystopia
Dystopia

“What you don’t know” the legend goes “can’t hurt you”
If you only want to live and die in a cage
There’s panic and there’s chaos, rampant in the streets
Where useless thoughts of peace are met with rage

Demoralized and overmastered people think
The quickest way to end a war is lose
Dictatorship ends starting with tyrannicide
You must destroy the cancer at it’s root

Dystopia
Dystopia
Dystopia
Dystopia

Sözleri BURADAN aldım.

İyi dinlemeler…