Korku edebiyatı denince akla gelen birkaç isim vardır: Poe, Machen, Blackwood… ve tabii ki, hepsini gölgede bırakan bir isim: H.P. Lovecraft. Onun eserlerinde bir üniversite tekrar tekrar karşımıza çıkar; öyle bir kurumdur ki, sadece hayali olmasına rağmen gerçek dünyada da iz bırakmıştır. İşte o üniversite: Miskatonic. Ve bugün, Miskatonic Üniversitesi’nin Lanetli Gerçeği üzerine konuşacağız. Gelin hadi, birlikte o loş koridorlarda dolaşalım, rafların arasında bekleyen yasaklı sayfaların tozunu kaldıralım.

Gerçek mi, Kurgu mu?

Hemen soruyu soralım: Miskatonic Üniversitesi gerçekten var mıydı? Kısacık cevap: Hayır. Daha uzun cevap: Keşke hayır olsaydı… Çünkü Lovecraft burayı öyle bir detayla, öyle bir inandırıcılıkla yazdı ki, okuyucularının çoğu bir dönem gerçekten Harvard’ın, Yale’in ya da Brown’un gölgeli ikizini Massachusetts’in puslu kıyılarında aradı.

Arkham kasabasına yerleştirilen bu kurum, aslında Lovecraft’ın okuduğu Providence çevresindeki üniversitelerden esinlenmiştir. Yani gerçeklik ve kurgu birbirine karışır. Ve işte bu yüzden, “acaba gerçekten vardı da biz mi gözümüzü kaçırdık?” sorusu zihnimize musallat olur. İşte tam burada Miskatonic Üniversitesi’nin Lanetli Gerçeği yeniden yankılanıyor meraklıları arasında galiba.

Arkham’ın Karanlık Yüreği

Arkham, Lovecraft’ın New England’ın hayali haritasına kazandırdığı lanetli şehirlerden biridir. Salem’in karanlık cadı tarihi, Providence’ın sisli sokakları ve Massachusetts’in soğuk taş binaları birleşir ve Arkham olur. Ve bu kasabanın kalbinde Miskatonic Üniversitesi yükselir.

Burası, sıradan bir akademi değil. Burada profesörler sadece bilgi aktarmakla kalmaz, aynı zamanda kadim varlıklarla mücadele ederler. Öğrenciler sadece sınavlara girmez, deliliğin kıyısında dolaşırlar. Ve kütüphane… kütüphane, sadece rafların değil, insan aklının da sınırlarını zorlar.

Kuruluş ve Tarih

Lovecraft’ın eserlerinde Miskatonic Üniversitesi’nin kökeni 1690’ların sonlarına uzanır. Yani Amerika’nın kolonileşme döneminde, Harvard’ın gölgesinde doğmuş bir kardeş kurum gibidir. Ancak Harvard’ın aksine, Miskatonic’in koleksiyonları arasında sadece ilahiyat ya da tarih kitapları değil, Necronomicon’un ta kendisi de vardır.

Medium’daki yazıya göre:

“Miskatonic Üniversitesi, Massachusetts eyaletinin Arkham kasabasında bulunan, köklü bir geçmişe sahip bir eğitim kurumu. 1690 yılında kurulmuş ve o zamandan beri gizemli olaylar ve tuhaf keşiflerle dolu bir tarihe sahip.”
Yasemin Yiğit Kuru’nun medium yazısından alınmıştır

Yani tarihsel süreklilik açısından, Miskatonic aslında Amerikan üniversite geleneğinin korku edebiyatına yansımış bir simülasyonudur.

Bölümler ve Kütüphane

Miskatonic, tıp, tarih, antropoloji, jeoloji gibi klasik bölümlere sahip görünür. Ama hepsi, görünenin ardında başka bir şey saklar. Örneğin antropoloji bölümü, kayıp uygarlıkları incelerken aslında insanlığın öncesinde hüküm süren varlıkların izlerini açığa çıkarır. Fizik bölümü, evrenin matematiğini araştırırken kozmik kapılar açar.

Ve tabii ki kütüphane. Bu kütüphane, korku edebiyatında eşi benzeri olmayan bir yerdir. Burada Necronomicon’un bir kopyası bulunur. Bunun dışında Unaussprechlichen Kulten, Cultes des Goules ve daha nice kara kitap raflarda sessizce bekler. Öğrencilerin çoğu buraya hiç uğramaz. Uğrayanların çoğu ise aklını kaybeder.

Akademisyenler ve Hangi Hikâyelerde Görülürler?

Miskatonic Üniversitesi’nin ruhunu asıl yaşatanlar profesörlerdir. Lovecraft’ın hikâyelerinde bu akademisyenler hem bilimsel merakı hem de dehşeti temsil eder. Kimileri Antarktika’da keşif yapar, kimileri kütüphaneyi korur, kimileri ise matematiği büyüyle karıştırır. Aşağıdaki listede, üniversitenin bilinen hocalarını ve hangi hikâyelerde karşımıza çıktıklarını bulacaksınız.

(*Kaynak: lovecraft.fandom)

Bu kadro, Lovecraft’ın korkuyu akademinin içine yerleştirdiğini kanıtlar. Vampir hikâyelerinde papazlar, kurtadam hikâyelerinde köylüler vardır; Lovecraft’ta ise profesörler. Çünkü onun korkusu, bilimin açtığı kapılardan içeri sızar.

Kültürde Miskatonic

Filmler

• Miskatonic University (2014 kısa film) – James Bentley yönetiminde, Lovecraft’ın akademisini perdeye taşıyan kısa yapım.
• The Resonator: Miskatonic U (2021) – Stuart Gordon’un From Beyond’undan esinlenen, Tillinghast ve West’in deneylerini konu alan modern uyarlama.

Oyunlar

• Miskatonic University (Steam) – Henüz erken erişimde, bir yönetim simülasyonu: bölümler kuruyor, öğrenciler yetiştiriyor, ama aynı zamanda yasaklı araştırmalarla uğraşıyorsun.
• The Miskatonic (2018) – Kara mizah ve korkuyu birleştiren görsel roman tarzı oyun.
• MISKATONIC (VR, 2021) – Sesle büyü yaparak kozmik varlıklara karşı savaştığın bir sanal gerçeklik deneyimi.

Podcast

• Miskatonic Üniversitesi Podcast – Spotify’da yayınlanan, Lovecraft evrenine dair tartışmalar ve anlatılar barındıran bir program.

Neden Önemli?

Miskatonic Üniversitesi, Lovecraft’ın evreninde bilimin soğuk ışığı ile kozmik korkunun karanlık gölgelerinin kesiştiği noktadır. Necronomicon’un varlığı, profesörlerin lanetli araştırmaları, öğrencilerin kayboluşları… bunların hepsi, insan aklının bilmemesi gereken şeylere duyduğu o doyumsuz merakın sembolüdür.

Ve asıl ürpertici olan şudur: Bu yazıyı okurken bile, sanki Arkham’ın taş duvarlarının ardında hâlâ sayfalar çevrilmeye devam ediyor, hâlâ gölgeler arasında birileri fısıldıyor gibi hissederiz. Miskatonic’in gerçek olmadığını bilmek, onun zihnimizdeki gölgesini silmeye yetmez. Çünkü Lovecraft onu öyle canlı bir şekilde kazımıştır ki, artık kendi gerçekliğimizin sağlamlığını bile sorgulamaya başlarız.

Belki de mesele, üniversitenin var olup olmaması değildir; mesele, onun bilginin gölgesinde gizlenen korkunun en güçlü simgesi haline gelmiş olmasıdır. Çünkü Lovecraft bize şunu öğretti: İnsan merakı, bazen açılmaması gereken kapıları zorlar. Ve Miskatonic, işte o kapıların tam ortasında, gölgelerin ve fısıltıların üniversitesidir.

“Arkham’ın sisinde adını fısıldayanlar, gerçeğin değil, karanlığın öğrencileri olur.”

Eğer Dune evreniyle tanışıklığınız sadece Denis Villeneuve’ün filmleriyle sınırlıysa, “simsiyah giyinen ve ürkütücü şekilde usulca konuşan kadınlar” olarak aklınızda kalmış olabilirler. Ama işin aslı çok daha derin, çok daha zekice ve bir o kadar tehlikeli.

Bene Gesserit’in Sinematik Tarihi:

Gölgenin içinden sessiz ilerlerler. Bunu ilk fark ettiğimiz yapımlardan biri, 1984 tarihli David Lynch’in Dune filmidir. Film pek çok açıdan eleştirilmiş olsa da, Reverend Mother Gaius Helen Mohiam’ın Paul Atreides üzerindeki sesiyle yaptığı baskı sahnesi hâlâ tüyleri diken diken eder.

Bu sahnede, Mohiam’ın Paul’a “Put your hand in the box” deyip Gom Jabbar testi yaptığı an, bir Bene Gesserit’in gücünün sadece fiziksel olmadığını çok net gösterir. “Acıya dayanamazsan öleceksin, çünkü hayvanlar içgüdüyle kaçar ama insan sabreder” felsefesi tam bir tarikat özeti gibidir.

2000 yılında ise Sci-Fi Channel tarafından yayınlanan Frank Herbert’s Dune ve devamı Children of Dune mini dizilerinde, Bene Gesserit’ler çok daha detaylı ve sadık bir şekilde resmedildi. Özellikle Saskia Reeves’in canlandırdığı Lady Jessica ve Sarah Polley’nin Mohiam yorumu, hem karakterlerin politik zekasını hem de içsel çatışmalarını net biçimde yansıtır.

Savaşçı Değil, Planlayıcılar:

Bene Gesserit Tarikatı, askeri bir güç değil. Onlar politikayı, biyolojiyi, psikolojiyi ve genetik mirası ince ince örerek şekillendiren ustalardır. Aslında yaptıkları şey şu: Evrenin neredeyse tüm önemli ailelerine bir Bene Gesserit kadını sokarlar, evlenir, çocuk doğurur, ve soy zincirini kontrol ederler.

Ve hayır, bu öyle “soyumuzu sürdürelim” tarzı değil. Onlar nesiller boyu genetik olarak belirli bir çocuğu – Kwisatz Haderach’ı – doğurmak için plan yapar. Hedef açık: Evrensel bilinçlere ve zamanın ötesine erişebilecek bir varlık yaratmak. Ama klasik Bene Gesserit talihsizliği işte: O “planlı” çocuk, genelde planlara pek sadık kalmaz…

Zihin Şekillendirme Kampları:

Bir Bene Gesserit eğitimi, sadece savaş sanatı değil; bedenin ve zihnin tam kontrolüdür. “Voice” (Ses) adı verilen teknikle, sadece ses tonunu değiştirerek birine emir verebilirler. “Otur!” derler, oturursun. “Sus!” derler, susarsın. “Öl!” derlerse… işte orası karanlık biraz.

David Lynch’in filminde Lady Jessica’nın Paul’a Voice tekniğini kullandığı sahne, bu becerinin ne kadar ürpertici olduğunu gösterir. Aynı şekilde 2021 yapımı filmde Timothée Chalamet’in Paul olarak sesiyle nasıl manipüle edildiğini izlediğinizde tüyleriniz diken diken olur. ( Yukarıdaki video da var )

Star Wars’taki Jedi’lara benzerlik mi? Evet, çünkü George Lucas’ın bu tarikatı ilham aldığı kaynaklardan biri tam olarak Bene Gesserit’tir.

Dune: Prophecy ve Harkonnen Kız Kardeşler:

Yeni HBO dizisi Dune: Prophecy, Bene Gesserit’in doğuş hikâyesine odaklanıyor. Bu kez merkezde Valya ve Tula Harkonnen kardeşler var. Dune evrenindeki kadim düşmanlardan biri olan Harkonnen ailesinin kadın üyeleri olarak, rahibelerin arasına karışmaları kendi başına bomba etkisi yaratıyor.

Dizide, bu iki kız kardeşin hem birbirine duyduğu bağlılık hem de kurdukları entrikalar izleyiciyi rahatsız edici derecede içine çekiyor. Çünkü bu dizide herkesin derdi, kimin haklı olduğu değil – kimin daha sabırlı ve hesapçı olduğu. Bene Gesserit’in ta kendisi işte!

Bene Gesserit Duası – “Litany Against Fear”

Gölgenin içinden sessiz ilerlerler. Ama sesleri bazen sadece bir dua gibi yükselir:

I must not fear.
Fear is the mind-killer.
Fear is the little-death that brings total obliteration.
I will face my fear.
I will permit it to pass over me and through me.
And when it has gone past I will turn the inner eye to see its path.
Where the fear has gone there will be nothing.
Only I will remain.

Ve işte Türkçesi:

Korkmamalıyım.
Korku, zihni öldüren şeydir.
Korku, tüm yok oluşu getiren küçük ölümdür.
Korkumla yüzleşeceğim.
Onun üzerimden ve içimden geçmesine izin vereceğim.
Geçip gittikten sonra, iç gözümü çevirip izlediği yolu göreceğim.
Korku geçtiğinde geriye hiçbir şey kalmayacak.
Sadece ben kalacağım.

Bu dua, David Lynch’in filminde Gom Jabbar sahnesinde Paul’un iç sesiyle işlenir. Sci-Fi mini dizilerinde yine reveransla aktarılır. Villeneuve’ün yeni uyarlamasında da sesiyle evreni titreten Bene Gesseritlerin nefesi gibidir.

Ve pek çok hayran, bu duayı gerçek hayatta da kullanıyor. Sınavdan önce, ameliyata girmeden önce, hatta panik atak anında. Çünkü korku karşısında kendini tanımlamak; Bene Gesserit’in yaptığı şeydir.

Evrenin Gölge Mimarları:

Her iktidarın bir gölgesi vardır, Bene Gesserit işte tam da orada yaşar. Onlar için savaşlar yalnızca bir sonuçtur; asıl savaş, zihinlerde ve genetik kodlarda yaşanır.

Frank Herbert’in kaleminden çıkan bu topluluk, ne sadece “mistik kadınlar kulübü” ne de bir “cadı meclisi”dir. Onlar, planlı kaosun, sabırlı devrimlerin ustalarıdır. Her imparatorun, her liderin arkasında bir Bene Gesserit varsa, sebebi sadece evliliğe dayalı bir bağlantı değildir. Orada bir plan vardır. Her zaman.

Son Söz:

Bene Gesserit, sadece Dune evreninin değil; tüm bilimkurgu dünyasının en zekice kurgulanmış yapılarından biridir. Frank Herbert’in kadınları yalnızca “annelik” üzerinden değil, entellektüel, psikolojik ve siyasi olarak da merkezde konumlandırması, Bene Gesserit’i efsanevi yapar.

Ve unutmayın: Gölgenin içinden sessiz ilerlerler. Siz onları fark ettiğinizde, zaten çok geçtir.

Yuval Noah Harari’nin 21’nci Yüzyıl İçin 21 Ders adlı kitabı, günümüz dünyasını anlamak isteyenler için tam bir rehber niteliğinde. Eğer teknoloji, yapay zeka ve iş dünyasının geleceği hakkında fikir sahibi olmak istiyorsanız, bu kitabı kesinlikle okumalısınız! 21’nci Yüzyıl İçin 21 Ders, düşünce ufkunu açan bir başyapıt!

Özellikle teknoloji ve yapay zekanın iş hayatına etkileri konusunda kitapta anlatılanlar, benim en çok ilgimi çeken bölümlerden biri oldu. Harari, sadece yapay zekanın yükselişini değil, bunun bireyler ve toplum üzerindeki etkilerini de detaylı bir şekilde ele alıyor.

Teknolojiye Ayak Uyduramayanlar İşsiz Kalacak mı?

Kitapta Harari’nin üzerinde durduğu en önemli noktalardan biri, teknolojinin gelişimiyle birlikte bazı mesleklerin yok olma sürecine girmesi. Eğer kendimizi geliştirmez ve bu dönüşüme ayak uyduramazsak, işsiz kalma ihtimalimiz oldukça yüksek.

Bir çiftçi düşünelim. Geçmişte tarım tamamen insan gücüne dayalı bir sektördü. Ancak günümüzde, yapay zeka destekli tarım makineleri sayesinde ekim, sulama ve hasat işlemleri otomatik hale geldi. Eğer bir çiftçi bu teknolojiye adapte olmazsa, işini kaybedebilir. Belki ilk aşamada marketlerde ya da vasıfsız işlerde çalışarak hayatına devam edebilir. Ancak uzun vadede, Amazon’un kasiyersiz marketleri gibi örneklerde gördüğümüz gibi, bu tür işlerde de otomasyonun devreye girmesi kaçınılmaz olacak.

Aynı şey fabrikalar için de geçerli. Artık birçok üretim hattında, insan gücüne neredeyse hiç ihtiyaç duyulmayan “karanlık fabrikalar” devreye giriyor. Bu fabrikalarda tamamen yapay zeka ve robotlar çalışıyor. Eğer bir işçi, mesleğini geliştirmez ve teknolojik gelişmelere ayak uydurmazsa, birkaç yıl içinde işini kaybetme riskiyle karşı karşıya kalabilir.

Gelecekte Kimler İşsiz Kalmayacak?

Harari’ye göre gelecekte iş güvencesi olan insanlar, kendilerini sürekli geliştirenler ve teknolojiyle iç içe olanlar olacak. Yani, sadece mevcut bilgileriyle yetinenler değil, değişime uyum sağlayabilenler kazanacak.

Örneğin, bir yazılım mühendisi sürekli yeni dilleri öğrenerek kendini güncel tutmazsa, birkaç yıl içinde piyasada yer bulamayabilir. Benzer şekilde, bir doktor yapay zeka destekli teşhis sistemlerine aşina değilse, onun yerine bu sistemleri iyi kullanan bir başka doktor tercih edilecektir.

İşte tam da bu noktada 21. Yüzyıl İçin 21 Ders, düşünce ufkunu açan bir başyapıt! Çünkü sadece mevcut dünyayı anlatmakla kalmıyor, gelecekte nasıl bir insan olmamız gerektiği konusunda da bizi düşünmeye sevk ediyor.

Bu Kitap Neden Okunmalı?

Eğer modern dünyayı anlamak, geleceğe dair güçlü bir perspektif kazanmak istiyorsanız, 21. Yüzyıl İçin 21 Ders mutlaka okunması gereken bir kitap. Teknolojinin hayatımızı nasıl şekillendireceğini, iş dünyasının nasıl evrileceğini ve bireysel olarak nasıl bir yol izlememiz gerektiğini anlamak için mükemmel bir rehber.

Özellikle yapay zekanın ve otomasyonun iş dünyasındaki etkileri benim için kitabın en dikkat çekici bölümlerinden biriydi. Eğer gelecekte var olmak istiyorsak, teknolojiyi takip etmeli, kendimizi geliştirmeli ve değişime ayak uydurmalıyız. Ve bu kitabı okumak, bu farkındalığı kazanmak için harika bir başlangıç olabilir.

Son söz olarak, 21. Yüzyıl İçin 21 Ders, düşünce ufkunu açan bir başyapıt! Okuyun, okutun ve geleceğe dair daha bilinçli adımlar atın!

Diğer kitaplar ilgili yazılar için BURAYA lütfen.

Satın almak isterseniz BURAYA lütfen.

Anarşik Bir Dans

Jean Teulé’nin Dansa Davet kitabı, tarihteki en ilginç olaylardan biri olan 1518 Strazburg dans vebasını merkezine alarak, bireylerin çaresizliğini ve toplumsal baskılara karşı bilinçdışı direnişlerini çarpıcı bir dille anlatıyor. Bu dans, yalnızca fiziksel bir hareket değil; yoksulluk, açlık ve ruhban sınıfının sömürüsüne karşı bir çığlıktı. İnsanların ölene dek dans etmeleri, yaşamlarının dayanılmaz ağırlığından kurtulma çabasının trajik bir tezahürüydü.

Dans Vebası ve İnsanlık Dramı

1518 yılı Strazburg’unda yaşanan dans vebası, Avrupa’nın kıtlık, salgın hastalıklar ve ruhban sınıfının açgözlülüğüyle şekillenen karanlık bir döneminin yansımasıdır. Enneline adlı bir kadının bebeğini nehre bıraktıktan sonra sokaklarda dans etmeye başlamasıyla alevlenen bu veba, yüzlerce insanı etkisi altına aldı. İnsanlar açlık, yorgunluk ve bitap düşmüş bedenlerle dans etmeyi sürdürüyor, sonunda bu ölümcül eylemle hayatlarını kaybediyorlardı.

Dans vebası, insanların bilinçdışı bir isyanla gerçeklikten kopmasını temsil eder. Bu olay, insan zihninin çaresizlik karşısında ürettiği bir savunma mekanizmasıdır. İnsanlar, dans ederek toplumsal normları ve dönemin baskıcı düzenini reddediyor, ancak bunu bilinçsiz bir şekilde yapıyorlardı. Enneline’nin hikayesi, bu isyanın trajik bir yüzüdür: Bebeğini açlıktan kurtaramayan bir annenin, kederini dansla bastırma çabası.

Ruhban Sınıfının Sömürüsü ve Adaletsizlik

Teulé’nin kitabında, dönemin ruhban sınıfı halkın sefaletini sömürmekle meşguldür. Endüljans satışları ve cennet vaatleriyle halktan para toplayan din adamları, açlık içindeki insanları daha da çaresiz bırakır. Strazburg’un kiliselerinde tahıl ve hububat ambarları doluyken, halk fare avına çıkmak ve ölü bebeklerini yemek zorunda kalır. Papazlar ise dans vebasını “şeytanın işi” olarak damgalar, bu trajik olayı daha fazla bağış toplamak için bir araç olarak kullanır.

Bu adaletsizlik, Elder Pieter Bruegel’in “Yoksulun Ziyafeti” ve “Zenginin Ziyafeti” gravürlerinde de çarpıcı bir şekilde temsil edilir. “Yoksulun Ziyafeti” gravüründe, küflenmiş ekmeklere uzanan sıska eller, dönemin korkunç yoksulluğunu simgelerken; “Zenginin Ziyafeti” gravüründe, tıka basa dolu sofraların etrafında toplanan zenginlerin açgözlülüğü göze çarpar. Teulé’nin kitabı, bu görsel temsillerle paralel bir anlatı sunar.

Bir Eylem Olarak Dans

Dans vebası, yalnızca bir salgın değil, aynı zamanda bireylerin toplumsal düzeni reddedişinin bir ifadesidir. İnsanlar, bu dansla hem fiziksel hem de duygusal olarak özgürleşmeye çalışırlar. Teulé’nin anlattığı bu hikaye, dansın bireysel bir direniş biçimi olduğunu gösterir. İnsanlar dans ederek bedenlerini bir isyan aracına dönüştürür, ancak bu isyanın bedelini yaşamlarıyla öderler.

Bu olay, dansın yalnızca estetik bir hareket olmadığını, aynı zamanda toplumsal değişim ve direnişin bir aracı olabileceğini kanıtlar. İnsanlar, bilinçdışı düzeyde yarattıkları bu bağımsız gerçeklikte, gerçek dünyanın acımasızlığından kurtulmaya çalışır. Teulé’nin Dansa Davet kitabı, bu anlamda dansın hem özgürleştirici hem de trajik yüzünü gözler önüne serer.

Sonuç: İnsanlık Dramı ve Özgürlük Arayışı

Jean Teulé’nin Dansa Davet kitabı, yalnızca tarihteki bir olayı anlatmakla kalmaz; aynı zamanda bireylerin ve toplumun çaresizliğini, açgözlülüğünü ve özgürlük arayışını çarpıcı bir şekilde işler. Dans, burada bir eğlence değil; bir çığlık, bir isyan ve bir direniştir. Ancak bu direniş, bilinçsiz bir özgürlük arayışı olarak, insanın en karanlık trajedilerini de beraberinde getirir.

Kitabın benim açımdan akıcılık yönü şu şekilde: İlk yarısı gerçekten çok akıcı ve hızlı ilerliyor. Ancak üçüncü çeyrek, biraz duraksama dönemi gibi oldu diyebilirim. Son çeyrekte ise tempo tekrar düzene girerek kitabın bitişine ulaşabildim.

Amazonda kitabın linki: BURADA

Kitaplar ile ilgili diğer yazılarım BURADA

Bölüm 1:

Ay çılgınlığı mı? Hafif bir ateş mi? Keşke öyle olduğunu düşünebilsem! Ama yalnız başıma, karanlık çöktükten sonra, beni sürükleyen bu ıssız yerlerde dolaşırken, sonsuz boşluklardan gelen o çığlıkların ve hırıltıların şeytani yankılarını duyduğumda ve o iğrenç kemik çiğneme sesini hatırladığımda, o tuhaf geceyi anımsadıkça hâlâ titriyorum.

O zamanlar ormanda hayatta kalma konusunda pek bir şey bilmezdim, ama vahşi doğa beni o zaman olduğu kadar bugün de kendine çekiyordu. O geceye kadar her zaman bir rehber tutmaya dikkat etmişimdir, ancak şartlar beni kendi becerilerimi denemeye mecbur bıraktı. Maine’de yaz ortasıydı ve ertesi gün öğlene kadar Mayfair’den Glendale’e ulaşmam gerekiyordu, ama bir rehber bulmak mümkün olmadı. Eğer Potowisset üzerinden uzun bir yolculuk yapmayı göze almazsam -ki bu beni zamanında hedefime ulaştıramayacaktı- yoğun ormanların içinden geçmek zorundaydım. Ama ne zaman bir rehber sorsam, karşılaştığım hep bir reddediş ya da bahane oldu.

Yabancı biri olarak, herkesin hazır cevaplarla bahane bulması garip geliyordu. Bu kadar uykulu bir köy için fazla “önemli iş” vardı ve yerlilerin yalan söylediğini biliyordum. Ama hepsinin “çok önemli işleri” vardı ya da öyle söylediler; ve yapabilecekleri en fazla şey, orman yolunun oldukça düz olduğunu, kuzey yönünde ilerlediğini ve enerjik bir genç adam için hiç de zor olmadığını söylemekti. Eğer sabahın erken saatlerinde yola çıkarsam, güneş batmadan Glendale’e ulaşabileceğimi ve açık havada bir gece geçirmekten kurtulacağımı iddia ettiler. O zaman bile şüphelenmedim. Görünüş umut vericiydi ve köydeki tembel insanlar geri dursalar da bunu tek başıma denemeye karar verdim. Belki şüphelensem bile denerdim; çünkü gençlik inatçıdır ve çocukluktan beri batıl inançlarla ve yaşlı kadın hikayeleriyle alay eden biriydim.

Bu yüzden güneş çok yükselmeden yola koyuldum. Elimde bir öğle yemeği, cebimde bir tabanca ve belimde büyük miktarda para dolu bir kemer vardı. Verilen mesafelere ve hızımı hesaba katarak Glendale’e gün batımından biraz sonra ulaşacağımı hesapladım; ama yanlış bir tahminle gece ormanda kalmak zorunda kalsam bile, arkamda bolca kamp yapma deneyimim vardı. Ayrıca, hedefime ulaşmam ertesi öğlene kadar gerçekten gerekli değildi.

Planlarımı bozan hava durumu oldu. Güneş yükseldikçe, en kalın yaprak örtüsünün bile arasından sızarak yakıcı bir sıcaklık yayıyor ve her adımda enerjimi tüketiyordu. Öğlene doğru giysilerim terden sırılsıklam olmuştu ve tüm kararlılığıma rağmen tükenmekte olduğumu hissediyordum. Ormanın derinliklerine ilerledikçe, yolun sık sık çalılarla kaplı olduğunu ve birçok noktada neredeyse tamamen kaybolduğunu gördüm. Haftalardır, belki de aylardır kimse buradan geçmemiş gibiydi; ve zamanında varabileceğimden emin olmaya başlamıştım.

Sonunda, oldukça acıkmış bir halde, bulabildiğim en gölgeli yere yöneldim ve otelin benim için hazırladığı öğle yemeğini yemeye koyuldum. İçerisinde birkaç sıradan sandviç, bayat bir turta parçası ve oldukça hafif bir şarap şişesi vardı; çok lüks bir yemek değildi, ama aşırı sıcak ve bitkin halimle oldukça hoş geldi.

Sigara içmek için fazla sıcak olduğundan pipomu çıkarmadım. Bunun yerine, yemek bittikten sonra ağaçların altında boylu boyunca uzandım, yolculuğun son etabına başlamadan önce birkaç dakikalık bir dinlenme fırsatı çalmak niyetindeydim. O şarabı içmek aptallık olmuş olmalı; çünkü hafif olmasına rağmen, sıcak ve bunaltıcı günün etkilerini tamamlamaya yetti. Planım sadece kısa bir mola vermekti, ama pek farkına bile varmadan derin bir uykuya daldım.

Bölüm 2:

Gözlerimi açtığımda, alacakaranlık etrafımı sarmıştı. Yanaklarımı okşayan bir rüzgar beni hızla kendime getirdi; gökyüzüne baktığımda, hızla ilerleyen kara bulutların ardından gelen karanlık duvarı gördüm. Bu, şiddetli bir fırtınanın habercisiydi. Artık Glendale’e sabaha kadar ulaşamayacağımı biliyordum, ancak ormanda tek başıma geçireceğim ilk gece bu şartlar altında son derece itici bir hale gelmişti. Hemen bir karar verip, fırtına patlamadan önce sığınacak bir yer bulma umuduyla biraz daha yol almaya karar verdim.

Karanlık, ormanın üzerine ağır bir battaniye gibi çöktü. Kasvetli bulutlar daha da tehditkar hale geldi ve rüzgar bir fırtınaya dönüştü. Uzak bir şimşek gökyüzünü aydınlattı ve ardından uğursuz bir gök gürültüsü duyuldu; bu ses, kötü niyetli bir takipçiyi çağrıştırıyordu. Ardından, açık elimde bir damla yağmur hissettim. Otomatik bir şekilde yürümeye devam ederken, kaçınılmaz olanı kabullenmiştim. Derken, bir ışık gördüm; ağaçların arasından ve karanlıktan sızan bir pencere ışığı. Tek istediğim bir sığınaktı, bu yüzden ışığa doğru hızla ilerledim—keşke o anda dönüp kaçsaydım!

Sora ile yaptığım video.

Açıklığın karşı tarafında, arkasını ilk çağdan kalma bir ormana dayamış bir bina duruyordu. Bir kulübe ya da ahşap bir baraka bekliyordum, ancak iki katlı, şık ve zarif bir ev görünce şaşırıp kaldım. Mimarisinden yaklaşık yetmiş yıllık olduğu anlaşılan bu ev, hâlâ son derece iyi bakılmış ve medeni bir görünümdeydi. Alt katın küçük camlarından birinden parlak bir ışık sızıyordu. Başka bir yağmur damlasının etkisiyle, ışığa doğru hızla geçtim ve basamaklara varır varmaz kapıyı sertçe çaldım.

Beklenmedik bir hızla, derin ve hoş bir ses bana tek bir kelimeyle yanıt verdi: “Gel!”

Kilitsiz kapıyı iterek içeri girdim ve sağdaki açık kapıdan gelen bir ışıkla aydınlatılmış, gölgeli bir hol buldum. Bu kapının ötesinde, kitap raflarıyla dolu ve pencerenin ışığıyla parlayan bir oda vardı. Dış kapıyı kapatırken, evde garip bir koku fark ettim; belirsiz, tarif edilmesi zor bir koku, ama bir şekilde hayvanları çağrıştırıyordu. Ev sahibimin bir avcı ya da tuzakçı olduğunu düşündüm; işini bu evde yürütüyor olmalıydı.

Konuşan adam, mermer kaplamalı bir orta masanın yanındaki geniş bir koltukta oturuyordu. Zayıf bedenini gri bir sabahlık sarmıştı. Güçlü bir argand lambasından yayılan ışık, yüz hatlarını belirginleştiriyordu ve beni dikkatle süzerken, ben de onu ayrıntılı bir şekilde inceleme fırsatı buldum. Şaşırtıcı derecede yakışıklıydı; ince, sinekkaydı tıraşlı bir yüzü, düzgün taranmış parlak sarı saçları, burun üzerinde eğimli bir açıyla birleşen uzun ve düzgün kaşları vardı. Alçak ve geriye doğru yerleştirilmiş biçimli kulakları ve neredeyse ışıldayan, canlı gri gözleri dikkat çekiciydi. Gülümsediğinde, kusursuz beyaz dişleri ortaya çıkıyordu ve zarif, ince ellerinin uzun, konik parmakları ve özenle manikür yapılmış tırnakları beni etkiledi. Bu kadar çekici bir kişiliğe sahip bir adamın neden münzevi bir yaşamı tercih ettiğini merak etmeden duramadım.

“Rahatsız ettiğim için üzgünüm,” diye söze başladım. “Ama Glendale’e sabaha kadar ulaşma umudumu yitirdim ve yaklaşan bir fırtına yüzünden sığınacak bir yer arıyordum.” Sözlerimi desteklercesine, bir şimşek çaktı, ardından şiddetli bir gök gürültüsü geldi ve pencerelere delicesine vuran sağanak yağmur başladı.

Ev sahibim, dışarıdaki unsurlara aldırış etmeden, bana bir kez daha gülümsedi. Sesi sakinleştirici ve ölçülüydü, gözleri neredeyse hipnotik bir huzur yayıyordu.

“Sana sunabileceğim misafirperverlik ne yazık ki sınırlı olacak, ama hoş geldin. Bacağım sakat, bu yüzden çoğu işi kendin halletmen gerekecek. Acıkırsan mutfakta yiyecek bir şeyler bulabilirsin—törenle değil, ama doyurucudur!” Sesinde hafif bir yabancı aksanı fark eder gibi oldum, ancak dili akıcı ve düzgün bir şekilde kullanıyordu.

Kalktı ve etkileyici bir yükseklikteki boyuyla kapıya doğru uzun adımlarla, hafifçe aksayarak yürüdü. Yanlarında sallanan, iri kıllı kolları, zarif elleriyle garip bir tezat oluşturuyordu.

“Gel,” dedi. “Lambayı da al. Mutfakta oturmak da burası kadar iyi.”

Bölüm 3:

Orada uzun süre oturmuş olamam ki, hassas kulaklarım merdivenlerden yukarı çıkan ayak seslerini yakaladı. Kafamda birden bire eski hikayeler canlandı; hırsız ev sahipleri ve karanlık niyetlerle ilgili anlatılar. Ancak bir an sonra, bu adımların yüksek sesle, pervasızca ve saklanma çabası olmadan atıldığını fark ettim. Oysa ev sahibimin merdiven başından duyduğum yürüyüşü, aksayan ve sessiz bir adımdı. Pipomun külünü silkeleyip cebime koydum. Ardından tabancamı çıkarıp gererek koltuğumdan kalktım. Odanın açılan kapının örtüsünde kalacak bir köşesine sessizce sokuldum.

Kapı açıldı ve ay ışığına hiç tanımadığım bir adam adım attı. Uzun boylu, geniş omuzlu ve soylu görünüyordu. Yüzünün yarısı kare kesimli yoğun bir sakalla örtülüydü ve boynunu Amerika’da uzun zaman önce modası geçmiş, yüksek siyah bir boyunluk kaplıyordu. Kesinlikle bir yabancı olduğu belliydi. Bu adamın evin içine benim haberim olmadan nasıl girdiğini anlamam mümkün değildi. Alt kattaki iki odada ya da holde gizlenmiş olabileceğine de inanamazdım. Ay ışığının sinsice parladığı bu anlarda, sanki onun sağlam bedenini görebiliyor ve aynı zamanda içinden bakabiliyormuşum gibi geldi; ama bu muhtemelen şaşkınlıkla gelen bir yanılsamaydı.

Adam yataktaki düzensizliği fark etti, ancak yatağın dolu gibi görünmesi için yaptığım düzenlemeyi belli ki fark etmedi. Yabancı kendi kendine yabancı bir dilde bir şeyler mırıldandı ve soyunmaya başladı. Kıyafetlerini, az önce oturduğum sandalyeye fırlattıktan sonra yatağa uzandı, örtüleri üzerine çekti ve birkaç saniye içinde düzenli nefes alışları, derin bir uykuda olduğunu gösteriyordu.

İlk düşüncem, ev sahibimi bulup bir açıklama istemekti. Ancak bir an sonra, bunun ormanda şarapla uyuşmuş uykumun bir yan etkisi olabileceği ihtimalini de göz önünde bulundurdum. Kendimi hâlâ zayıf ve halsiz hissediyordum ve son akşam yemeğime rağmen, sanki o öğlen yemeğinden beri hiç yemek yememiş gibi açtım.

Yatağa yaklaşıp uyuyan adamın omzuna uzandım. Ancak neredeyse bir çığlık atacakken kendimi zor zapt ettim. Kalbim deli gibi atıyor, gözlerim irileşmiş bir halde geriye doğru sendeledim. Çünkü tutmaya çalıştığım ellerim, adamın bedeninin içinden geçmiş ve sadece altındaki çarşafa dokunmuştu!

Bu sarsıcı ve karmaşık duyguları tam olarak analiz etmek imkansızdı. Adam elle tutulamazdı, ama hâlâ orada olduğunu görebiliyordum, düzenli nefes alışlarını duyuyor ve örtülerin altında hafifçe dönen bedenini izliyordum. Akıl sağlığımı ya da hipnoz altında olup olmadığımı sorguladığım bir anda, merdivenlerde başka ayak sesleri duydum; yumuşak, patikli, köpeksi ve aksayan ayak sesleri… ve bu kez hayvansı koku, iki katına çıkarak burnuma doldu. Şaşkınlıkla karışık bir trans halindeydim. Kendimi koruma içgüdüsüyle açık kapının arkasına yeniden saklandım; iliklerime kadar titriyor ama bu sefer her türlü bilinen ya da bilinmeyen kadere teslim olmuştum.

O anda ay ışığının tuhaf aydınlığına büyük, ince bir gri kurdun şekli adım attı. Aslında adım attı dememeliyim, aksadı; çünkü arka ayaklarından biri havadaydı, sanki bir avcı kurşunuyla yaralanmış gibi. Hayvan kafasını benim yönüme çevirdi ve o anda elimdeki tabanca, kontrolsüz bir şekilde parmaklarımın arasından düştü ve zemine çarpıp ses çıkardı. Üst üste gelen dehşetler, irademe ve bilincime paralize edici bir darbe indirdi. Çünkü o cehennemsi yaratığın kafasından bana bakan gözler, mutfakta bana bakan ev sahibimin gri, fosforlu gözleriydi.

Beni görüp görmediğini hâlâ bilmiyorum. Gözler, benim yönümden yatağa çevrildi ve oradaki hayaletimsi figüre aç bir şekilde bakmaya başladı. Ardından, başını geriye doğru kaldırdı ve o şeytani boğazdan şimdiye kadar duyduğum en ürkütücü uluma çıktı; kalbimi durduracak kadar yoğun, kalın, mide bulandırıcı bir kurt uluması. Yataktaki figür kımıldadı, gözlerini açtı ve gördüğü şeyden geri çekildi. Hayvan titreşerek çömeldi ve sonra, eterik figürün efsanevi bir hayaletin taklit edemeyeceği kadar insani bir acı ve korku çığlığı atmasının ardından, doğrudan kurbanının boğazına atıldı. Parlayan dişleri ay ışığında parladı ve çığlık, kanla boğulmuş bir hırıltıya dönüşürken insan gözleri cam gibi oldu.

Bu çığlık beni harekete geçirdi ve bir saniye içinde tabancamı yerden aldım. Önümdeki kurt yaratığına tüm şarjörü boşalttım. Ancak her merminin karşı duvara saplandığını gösteren engellenmemiş yankıları duydum.

Sinirlerim çözüldü. Kör korkuyla kapıya doğru fırladım ve kör korkuyla geriye doğru baktım. Gördüğüm şey, kurdun avının bedenine dişlerini geçirmiş haliydi. Ancak o anda, o bedenin birkaç dakika önce ellerimden geçip gittiğini ve aynı zamanda dişlerin kemikleri ezdiğini duyduğumu fark ettim…

Bölüm 4:

Glendale yolunu nasıl bulduğumu ya da oradan nasıl geçtiğimi asla tam olarak hatırlayabileceğimi sanmıyorum. Bildiğim tek şey, güneşin doğuşunda kendimi ormanın kenarındaki tepede bulduğumdu. Aşağıda kuleli köy uzanıyordu ve uzakta Cataqua Nehri’nin mavi bir iplik gibi parladığını görebiliyordum. Şapkasız, ceketsiz, kül rengi yüzümle, sanki fırtınada dışarıda kalmış gibi terden sırılsıklam bir haldeydim. En azından dış görünüşümü biraz toparlamadan köye girmeye cesaret edemedim. Sonunda tepeyi dikkatle indim ve taş kaldırımları ve kolonyal kapı eşiği olan dar sokaklardan geçerek Lafayette House’a ulaştım. Sahibinin bana tuhaf bir bakışla göz attığını fark ettim.

“Bu saatte nereden geliyorsun, evlat? Ve neden bu kadar vahşi bir haldesin?” diye sordu.

“Mayfair’den geldim, ormanın içinden geçtim,” dedim.

“Ormanın içinden mi geldin? Gece vakti, Şeytan Ormanı’ndan tek başına mı geçtin?” Yaşlı adam hem dehşet hem de inanmazlık dolu garip bir ifadeyle bana baktı.

“Neden olmasın?” diye karşılık verdim. “Potowisset üzerinden gitmekle zamanında yetişemezdim ve öğlene kadar burada olmam gerekiyordu.”

“Ve dün gece dolunaydı! Aman Tanrım!” Yaşlı adam beni dikkatle süzdü. “Vasili Oukranikov ya da Kont’u gördün mü?”

“Ne? Beni saf mı sanıyorsun? Bana şaka mı yapıyorsun?” diye karşılık verdim.

Ancak sesi bir rahibin ciddiyetiyle yankılandı: “Bu bölgelerde yenisin anlaşılan, evlat. Yoksa Şeytan Ormanı’nı, dolunayı, Vasili’yi ve diğerlerini bilirdin.”

Kendimi ciddi hissetmeme rağmen, önceki açıklamalarımdan sonra ciddiyet göstermemem gerektiğini biliyordum. “Devam et—anlatmaya can attığını görebiliyorum. Ben bir eşek gibiyim, hep kulak kesilirim.”

Ardından, efsaneyi kuru bir şekilde anlattı; ayrıntı ve atmosfer eksikliği yüzünden hikaye ruhunu kaybetmiş gibiydi. Ama benim için bu hikaye ne bir şairin verebileceği canlılığa ne de inandırıcılığa ihtiyaç duyuyordu. O gece gördüklerimi hatırlayın—o hayaletimsi kemiklerin ezildiği korkunç seslerden kaçışımı hatırlayın. Hikayeyi daha önce hiç duymamış olmama rağmen, yaşadıklarımı bir kez daha gözümde canlandırıyordum.

“Bir zamanlar burada ve Mayfair arasında oldukça fazla Rus yaşamıştı—nihilist ayaklanmalarından biri sırasında buraya gelmişlerdi. Vasili Oukranikov onlardan biriydi; uzun boylu, ince yapılı, yakışıklı bir adamdı. Parlak sarı saçları ve etkileyici bir tarzı vardı. Ama şeytanın hizmetkarı olduğu—bir kurt adam ve insan yiyici olduğu söylenirdi.

“Mayfair’e giden yolun üçte biri kadar içeride ormanın içinde bir ev inşa etti ve yalnız yaşamaya başladı. Ara sıra ormandan çıkan bir yolcu, parlayan insan gözleri olan büyük bir kurt tarafından kovalandığını anlatırdı—tıpkı Vasili’nin gözleri gibi. Bir gece biri kurdu vurmayı denedi ve bir sonraki gelişinde Vasili’nin aksayarak yürüdüğünü gördüler. İşte o zaman şüpheler yerini somut gerçeklere bıraktı.

“Sonra Vasili, Mayfair’den Kont’u çağırdı—Feodor Tchernevsky adında bir adamdı ve burada eski Fowler konağını satın almıştı. İnsanlar Kont’u uyardılar; çünkü o iyi bir adam ve harika bir komşuydu. Ama kendine bakabileceğini söyledi. O gece dolunaydı. Çok cesurdu ve yalnızca çevresindeki adamlara, makul bir süre içinde Vasili’nin evine dönmezse onu takip etmelerini söyledi. Adamlar bunu yaptı—ve şimdi sen bana diyorsun ki o ormanda gece vakti tek başına yürüdün?”

“Elbette söylüyorum,” dedim, kayıtsız görünmeye çalışarak. “Ben bir Kont değilim ve işte burada, hikayeyi anlatıyorum! Ama Vasili’nin evinde ne bulmuşlar?”

“Kont’un parçalanmış bedenini bulmuşlar, evlat, ve kanlı çeneleriyle üzerinde duran ince, gri bir kurt! Kurdu kimin olduğunu tahmin edebilirsin. İnsanlar diyor ki her dolunayda—ama evlat, hiçbir şey görüp duymadın mı?”

“Hiçbir şey, yaşlı dostum! Peki, kurt ya da Vasili Oukranikov’a ne olmuş?”

“Onu öldürdüler—kurşunlarla doldurdular, evin içine gömdüler ve sonra evi yaktılar—bu olay yaklaşık altmış yıl önceydi. Ben küçücük bir çocukken, ama dün olmuş gibi hatırlıyorum.”

Omuzlarımı silkip uzaklaştım. Gündüz ışığında her şey o kadar eski moda, saçma ve yapay görünüyordu ki… Ama bazen, karanlık çöktüğünde ve yalnız olduğum ıssız yerlerde o çığlıkların ve kemiklerin ezildiği o şeytani yankıları duyduğumda, o korkunç geceyi hatırlayarak yine titrerim.

Diğer Hikayeler için BURAYA lütfen.

Hikayenin orijinal hali için BURAYA lütfen.

Necronomicon’un Karanlık Tarihi

Orijinal adı Al Azif—bu ad, Arapların böceklerin çıkardığı gece seslerine verdiği isimdir. Bu sesler, cinlerin uluması olarak yorumlanırdı.

Bu kitap, Yemen’in Sana kentinden olan, akıl almaz derecede çılgın bir şair olan Abdul Alhazred tarafından yazılmıştır. Alhazred’in, yaklaşık 700 yılı civarında, Emeviler döneminde yaşadığı söylenir. Babil’in harabelerini ve Memphis’in yeraltı sırlarını ziyaret ettiği, Arap Yarımadası’nın büyük güney çölünde—antik çağların Roba el Khaliyeh ya da modern Arapların Dahna (Kızıl Çöl) dediği bölgede—on yıl boyunca yalnız yaşadığı rivayet edilir. Bu çöl, koruyucu kötü ruhlar ve ölüm yaratıklarıyla dolu olduğu düşünülen bir yerdir. Bu bölgeye girmeyi başardığını iddia edenlerin anlattığı tuhaf ve inanılmaz hikayeler vardır.

Abdul Alhazred

Alhazred, hayatının son yıllarını Şam’da geçirdi ve Necronomicon (Al Azif) burada yazıldı. 738 yılında ölümüne ya da kayboluşuna dair korkunç ve çelişkili hikayeler anlatılır. 12. yüzyıl biyografi yazarı Ebn Khallikan, Alhazred’in, gündüz vakti görünmez bir yaratık tarafından yakalandığını ve dehşet verici bir şekilde, donup kalmış çok sayıda tanığın gözleri önünde yutulduğunu iddia eder.

Alhazred’in deliliğine dair birçok şey söylenmiştir. Irem, yani Sütunlar Şehri’ni gördüğünü ve isimsiz bir çöl kasabasının kalıntıları altında, insan ırkından daha eski bir uygarlığın şok edici hikayelerini ve sırlarını keşfettiğini iddia ederdi. Alhazred, sıradan bir Müslüman olmaktan çok uzaktı ve Yog-Sothoth ve Cthulhu adını verdiği bilinmeyen varlıklara tapardı.

950 yılında, Al Azif, dönemin filozofları arasında gizli bir şekilde dolaşıma girmiş ve Konstantinopolisli Theodorus Philetas tarafından Yunanca’ya çevrilerek Necronomicon adı verilmiştir. Bir yüzyıl boyunca bu metin, korkunç deneylere neden olmuş ve 1050 yılında Patrik Michael tarafından yasaklanıp yakılmıştır. Bundan sonra kitap yalnızca gizlice duyulmaya başlanmıştır.

1228 yılında Olaus Wormius, Yunanca metni Latince’ye çevirmiştir. Orta Çağ’da iki kez basılmıştır: Biri 15. yüzyılda Almanya’da gotik harflerle, diğeri ise 17. yüzyılda muhtemelen İspanya’da. Her iki baskının da zaman ve yer bilgileri yalnızca tipografik kanıtlarla belirlenebilmiştir. Papa IX. Gregory, 1232 yılında bu metnin hem Latince hem de Yunanca versiyonlarını yasaklamıştır.

Arapça orijinali Wormius’un döneminde kaybolmuştu. 1500-1550 yılları arasında İtalya’da basılan Yunanca bir kopya, 1692 yılında Salem’de bir adamın kütüphanesinin yanmasıyla yok olmuştur. Dr. Dee tarafından yapılan İngilizce çeviri hiçbir zaman basılmamış ve yalnızca parçalar halinde günümüze ulaşmıştır.

Şu anda var olan Latince metinlerden biri, 15. yüzyıldan kalma bir baskı, British Museum’da kilitli bir şekilde saklanmaktadır. Bir diğer 17. yüzyıl baskısı ise Paris’teki Bibliothèque Nationale’de bulunmaktadır. Harvard’daki Widener Kütüphanesi’nde, Miskatonic Üniversitesi’nin Arkham’daki kütüphanesinde ve Buenos Ayres Üniversitesi’nin kütüphanesinde de 17. yüzyıldan kalma birer kopya bulunmaktadır. Başka gizli kopyaların da olduğu düşünülmektedir. Ünlü bir Amerikalı milyonerin koleksiyonunda 15. yüzyıldan kalma bir kopyanın bulunduğu sıkça söylentilere konu olmaktadır.

Salem’li Pickman ailesinin, 16. yüzyıldan kalma bir Yunanca metni koruduğuna dair daha belirsiz bir söylenti vardır. Ancak bu kopya, ressam R.U. Pickman’ın 1926’nın başlarında kaybolmasıyla birlikte yok olmuştur.

Bu kitap, çoğu ülke otoritesi ve tüm organize dini kurumlar tarafından sıkı bir şekilde yasaklanmıştır. Kitabı okumanın korkunç sonuçlara yol açtığı bilinmektedir. Bu eserin söylentilerinden, R.W. Chambers’ın erken dönemde yazdığı The King in Yellow adlı roman için ilham aldığı söylenir.

Kronoloji

• 730: Al Azif, Abdul Alhazred tarafından Şam’da yazıldı.
• 950: Theodorus Philetas tarafından Yunanca’ya çevrildi (Necronomicon).
• 1050: Patrik Michael, Yunanca metni yasakladı ve yaktı. Arapça metin kayboldu.
• 1228: Olaus Wormius, Yunanca metni Latince’ye çevirdi.
• 1232: Papa IX. Gregory, Latince ve Yunanca metinleri yasakladı.
• 1400’ler: Almanya’da gotik harflerle basıldı.
• 1500’ler: İtalya’da Yunanca metin basıldı.
• 1600’ler: İspanya’da Latince metin yeniden basıldı.

Benim Notum: Necronomicon kitabının gerçek olmadığını siz okurlarıma söylemek isterim, maalesef olanların tamamı da yine kurgu olarak bulunmakta, bende bir tanesi var ve okudum tabi tamamını, evet kabul ediyorum okuyunca insan biraz gerilmiyor değil ama bu da tamamen inançlarımız nedeni ile oluyor diye bilirim.

Aşağıdan Necronomicon ile ilgili podcastimi dinlemenizi tavsiye ederim.

Resmin orijinal linki için BURAYA lütfen.

Yazının orijinali için BURAYA lütfen

Diğer hikayeleri okumak için BURAYA lütfen

Ne zaman başladığını tam olarak hatırlayamıyorum, ama aylar önceydi. Genel bir gerilim, tarifi mümkün olmayan bir korku havası vardı. Siyasi ve toplumsal çalkantılarla dolu bir döneme, korkutucu ve ürkütücü bir tehlike hissi eklenmişti. Bu tehlike, gece görülen en korkunç kâbuslarda bile ancak hayal edilebilecek türdendi. İnsanların solgun ve endişeli yüzlerle dolaştığını hatırlıyorum. Kendi kendilerine bile itiraf edemedikleri fısıltılarla uyarılar ve kehanetler konuşuluyordu. Toprak, büyük bir suçluluk duygusuyla kaplanmış gibiydi ve yıldızlar arasındaki derinliklerden esen soğuk rüzgarlar, insanları karanlık ve yalnız yerlerde titretiyordu. Mevsimlerin sırasındaki şeytani bir değişim, dünyanın artık bilinen tanrıların ya da güçlerin kontrolünden çıkıp bilinmeyen tanrılar ya da güçlere geçtiği hissini uyandırıyordu.

Ve işte o zaman Nyarlathotep, Mısır’dan çıktı. Kim olduğunu kimse söyleyemiyordu, ama onun eski yerli bir kana sahip olduğu ve bir Firavun’a benzediği açıktı. Fellahlar, onu gördüklerinde nedenini bilmeden diz çökerlerdi. Nyarlathotep, yirmi yedi yüzyıllık karanlıktan yükseldiğini ve bu gezegene ait olmayan yerlerden mesajlar aldığını iddia etti. Medeniyet topraklarına sinsi ve esrarengiz bir şekilde girdi; ince, zayıf, ama uğursuz bir figürdü. Camdan ve metalden yapılmış garip aletler satın alıyor, bunları daha garip cihazlara dönüştürüyordu. Bilimden—elektrikten ve psikolojiden—söz ediyor ve öyle güç gösterileri sergiliyordu ki, izleyicileri dilsiz bir şekilde dağılıp gidiyor, ama ünü olağanüstü bir şekilde yayılıyordu. İnsanlar birbirlerine Nyarlathotep’i görmelerini tavsiye ediyor ama korkarak ürperiyorlardı.

Nyarlathotep’in gittiği yerde huzur kayboluyordu; kâbus çığlıkları geceleri yararak insanları uykusuz bırakıyordu. Şehirlerin çığlıkları, artık solgun ayın bile merhametini kazanmış gibiydi. Eski, çökmekte olan kuleler hasta bir gökyüzü altında yükselirken, ayın suları üzerindeki huzurunu bozan bu korkunç çığlıklar, gecelerin huzurunu yok ediyordu.

Nyarlathotep’in benim şehrime, sayısız suçların işlendiği büyük, eski, korkutucu şehre geldiği zamanı hatırlıyorum. Bir arkadaşım bana onun çekiciliğinden ve açıklamalarının büyüleyici ama aynı zamanda dehşet verici doğasından bahsetmişti. Onun en derin sırlarını keşfetmek için sabırsızlanıyordum.

Arkadaşım, onun gösterdiklerinin benim en çılgın hayallerimi bile aşan bir korkunçlukta ve etkileyicilikte olduğunu söyledi. Karartılmış bir odada, bir ekrana yansıtılan imgelerin, sadece Nyarlathotep’in cesaret edebileceği kehanetleri içerdiğini ve kıvılcımlarının, insanlardan daha önce hiç alınmamış ama sadece gözlerde beliren bir şeyi aldığını fısıldadı.

Bir sonbahar gecesi, onun gösterisine katılmak için kalabalıkla birlikte yürüdüm.

O gece, boğucu bir havanın içinden geçerek bitmek bilmeyen merdivenleri tırmandık. Nihayet, neredeyse nefes almanın zor olduğu dar bir odaya vardık. Gölgelerle dolu bir ekrana yansıyan görüntülerde, harabeler arasında dolaşan başlıklı figürler ve yıkılmış anıtların arkasından bakan sarı, kötü yüzler gördüm. Sonra dünyanın, karanlığın dalgalarına karşı savaş verdiğini, her şeyin yok oluşa sürüklendiğini izledim; kararan ve soğuyan bir güneşin etrafında dönen, girdaplara kapılmış bir mücadeleydi bu.

Odanın içinde, kıvılcımlar izleyicilerin başları çevresinde dans etmeye başladı ve saçlar diken diken oldu. Gölgeden çıkıp grotesk şekillerde başların üzerine çöken görüntüler belirdi. Ben ise, diğerlerinden daha soğukkanlı ve bilimsel bir tavırla, “Bu bir aldatmaca, sadece statik elektrik!” diye mırıldandım. Ancak Nyarlathotep, hepimizi çığlıklar içinde odadan dışarı, sıcak ve nemli geceye sürükledi.

Bağırarak korkmadığımı söylüyordum. Diğerleri de aynı şeyi tekrarlayarak kendilerini rahatlatmaya çalışıyordu. Şehirde hiçbir şeyin değişmediğine dair birbirimize söz verdik. Ama elektrik ışıkları sönmeye başlayınca, sinirli bir şekilde şirketi lanetledik ve yaptığımız tuhaf yüzlere kahkahalarla güldük.

Derken, yeşilimsi ay ışığına güvenmek zorunda kaldığımız bir anda, tuhaf bir şeyin geldiğini hissettik. Hiç farkında olmadan garip bir şekilde hizalanmış bir biçimde ilerlemeye başladık, sanki varacağımız yerleri içten içe biliyor ama düşünmekten korkuyorduk.

Bir kez kaldırıma baktığımızda, taşların gevşediğini ve otlarla kaplandığını gördük; tramvay yollarını gösteren paslı metal çizgiler neredeyse tamamen kaybolmuştu. Bir başka sefer, eski ve harap bir tramvay gördük; penceresiz, yana yatmış ve terk edilmiş bir haldeydi. Ufka baktığımızda, nehir kenarındaki üçüncü kuleyi bulamadık, ikinci kulenin siluetinin ise tepesinde yıkık bir boşluk vardı.

Grup, dar sütunlar halinde ayrıldı; her biri farklı bir yöne çekiliyordu. Bir grup sola, dar bir sokağa girip sadece bir inleme yankısı bırakarak kayboldu. Başka bir grup, yabani otlarla kaplı bir metro girişine inip çılgın bir kahkaha atarak ilerledi. Benim bulunduğum grup ise, açık araziye doğru çekildi. Hava birden soğumuştu; bu sıcak sonbaharda hissettiğimizden farklı bir soğukluktu bu.

Karanlık bozkıra adım attığımızda, çevremizde şeytani bir şekilde parlayan ay ışığı altında kötü niyetli karlar gördük. İz bırakmayan, açıklanamaz karlar, yalnızca bir yönde ayrılmıştı; orada, parlayan duvarların arasında siyah bir uçurum yatıyordu.

Grubumuz ince bir şekilde daraldı ve hayal gibi, düşünmeden uçuruma doğru ilerledi. Ben geride kaldım, çünkü yeşil ışıklı karların içindeki kara yarık korkunç görünüyordu. Arkadaşlarımın kaybolduğu noktadan gelen rahatsız edici bir inilti duyduğumu sandım, ama geride kalma gücüm zayıftı. Sanki beni çağıran bir güç vardı; devasa kar yığınlarının arasından süzülerek, korkuyla titreşerek, hayal edilemez olanın kör girdabına çekildim.

Kaosun Dansı

O anların tarif edilebilmesi zordur. Yalnızca eski tanrılar, o anların doğasını kavrayabilir. Elleri olmayan eller tarafından tutulan, hasta ve hassas bir gölge gibi kıvrılarak, çürüyen yaratılışların ölü gecelerini geçtik. Çürümüş dünyaların cesetleri arasından geçerken, bir zamanlar şehir olan yaralarla doluyduk.

Kutsal olmayan tapınakların siluetleri, ışık ve karanlığın ötesinde yükseliyor, sessiz ve devasa bir mezarlığın huzursuzluğunu yansıtıyordu. Zamanın ötesindeki karanlık odalardan gelen boğuk davul sesleri ve ince, tekdüze flütlerin alçak sesi, hayal edilemeyen tanrıları harekete geçiriyordu. Kör, sessiz ve akılsız bu devasa figürler, absürt ve sakarca dans ediyor, bu kaosun ruhu olan Nyarlathotep’in varlığını ölümsüz kılıyordu.

Sora için bu hikayeden esinlenerek oluşturduğum promt’un sonucu aşağıda ki video.

Resmin orijinal linki için BURAYA lütfen.

Yazının orijinali için BURAYA lütfen

Diğer hikayeleri okumak için BURAYA lütfen

Dünyaya yaşlılık çöktüğünde ve insanların zihinlerinden hayret duygusu silindiğinde; gri şehirler, dumanlı göklere yükselen, kasvetli ve çirkin kuleleriyle göğe uzandığında ve bu kulelerin gölgesinde ne güneşin sıcaklığı ne de baharın çiçek açan çayırları hayal edilebildiğinde; bilgi, dünyanın güzellik örtüsünü sıyırıp aldığında ve şairler artık yalnızca donuk ve içe bakan gözlerle görülen çarpık hayaletlerden söz etmeye başladığında; bu olaylar gerçekleşmiş ve çocukça umutlar sonsuza dek yok olmuşken, bir adam vardı. Hayatın dışına çıkıp, dünyanın kaybettiği rüyaların gittiği boşluklara bir arayış için yola çıktı.

Bu adamın adı ve yaşadığı yer hakkında pek az şey yazılmıştır; çünkü bunlar yalnızca uyanık dünyanın bir parçasıydı. Ancak her ikisinin de pek mühim olmadığı söylenir. Bilinen tek şey, adamın yüksek duvarlarla çevrili bir şehirde yaşadığı ve bu şehirde verimsiz bir alacakaranlığın hüküm sürdüğüdür. Tüm gününü gölge ve kargaşanın içinde çabalayarak geçirir, akşam olduğunda ise bir odaya dönerdi. Bu odanın tek penceresi, tarlalara ya da korulara değil, umutsuzluğun hüküm sürdüğü donuk bir avluya açılırdı. O pencereden yalnızca diğer duvarlar ve pencereler görülebilirdi; bazen, birisi pencerenin çok dışına sarkıp yukarı doğru bakmaya cesaret ederse, uzaklarda süzülen küçük yıldızları görebilirdi.

Duvarlar ve pencereler, çok okuyan ve çok hayal eden bir adamı deliliğe sürüklemek için yeterlidir. Bu nedenle, o odanın sakini, geceler boyu pencereden dışarı sarkar ve uyanık dünyanın griliğinin ötesinde, uzaklardaki rüyalardan bir parça arardı. Yıllar içinde, yavaşça süzülen yıldızlara isimler vermeye başladı ve onları gözden kaybolduklarında hayalinde takip ederdi. Sonunda, vizyonu, sıradan gözlerin asla fark edemeyeceği gizli manzaralara açıldı. Ve bir gece, büyük bir boşluk aşıldı; rüya dolu gökyüzü, yalnız bir gözlemcinin penceresine doğru şişerek indi, odanın havasıyla birleşti ve onu bu olağanüstü harikanın bir parçası haline getirdi.

Odaya vahşi, mor gece akıntıları doldu; altın tozlarıyla parlayan ve dünyanın ötesinden gelen kokularla ağırlaşmış girdaplar… Okyanus dalgaları, gözlerin asla göremeyeceği güneşlerin aydınlattığı girdaplarında tuhaf yunusların ve hatırlanamaz derinliklerin deniz perilerinin yüzdüğü, sessiz sonsuzlukta döndü. Hayalperest, hiçbir bedensel dokunuş olmaksızın, bu sınırsızlık tarafından alınıp götürüldü; ve insan takvimlerinde sayılmayan günler boyunca, uzak kürelerin akıntıları onu nazikçe taşıdı. O, insanların kaybettiği rüyalara, özlediği o hayallere kavuştu.

Birçok döngü boyunca, bu rüyalar onu nazikçe yeşil bir şafak sahiline bıraktı; lotus çiçeklerinin kokusuyla dolu, kırmızı camalot çiçekleriyle yıldızlanmış yeşil bir kıyıya…

Diğer Hikayeler için BURAYA lütfen

Girişte bulunan resim’in orijinal lokasyonu için BURAYA lütfen

Yükselen bir tepenin otlarla kaplı zirvesinde, etekleri ilkel ormanın buruşuk ağaçlarıyla kaplı olan yamaçların üstünde, atalarımın eski şatosu durmaktadır. Yüzyıllardır bu şatonun yüksek surları, çevresindeki vahşi ve engebeli kırsal bölgeye kaşlarını çatmış bir şekilde bakar, adı şanlı ve onurlu olan bir hanedanın yuvası ve kalesi olarak hizmet etmiştir. Duvarlarının yosun tutmuş taşlarından bile eski bir soyluluğa sahip olan bu kadim kuleler, yüzyılların fırtınalarından zarar görmüş ve zamanın yavaş ama güçlü baskısıyla yıkılmaya yüz tutmuş olsa da, feodalizm çağlarında Fransa’nın en korkulan ve sağlam kalelerinden biri olarak bilinirdi. Bu şatonun mazgallı parapetlerinden ve yükselen surlarından Baronesler, Kontlar ve hatta Krallar meydan okunmuş ama hiçbir zaman işgalcinin ayak sesleri bu geniş salonlarda yankılanmamıştı.

Fakat o görkemli yıllardan bu yana her şey değişti. Neredeyse yoksulluk seviyesinde bir sefalet ve ticari hayatın kolaylıklarıyla bu sefaletin giderilmesini reddeden bir soy gururu, ailemin mülklerini eski ihtişamında muhafaza etmeyi engelledi. Şatonun dışındaki dökülen taşlar, parkları kaplayan aşırı büyümüş bitki örtüsü, kurumuş ve tozlu hendek, kötü döşenmiş avlular ve çöken kuleler gibi görüntüler; iç mekanlarda ise sarkan zeminler, kurtlar tarafından yenmiş ahşap paneller ve solmuş duvar halıları gibi unsurlar, çürüyen bir görkemin kasvetli hikâyesini anlatıyor. Yıllar geçtikçe, dört büyük kuleden önce biri, sonra bir diğeri harap oldu ve sonunda bir tek kule, mülkün bir zamanlar kudretli lordlarının üzücü bir şekilde azalmış soyundan gelenleri barındırdı.

İşte bu kalan kulenin geniş ve kasvetli odalarından birinde, mutsuz ve lanetli Kontları’nın sonuncusu olarak ben, Antoine, doksan uzun yıl önce dünyaya geldim. Bu duvarların içinde ve aşağıdaki tepe yamacındaki karanlık ormanlar, vahşi uçurumlar ve mağaralar arasında, sıkıntılı hayatımın ilk yılları geçti. Annemi ve babamı hiç tanımadım. Babam, otuz iki yaşında, doğumumdan bir ay önce, şatonun terk edilmiş parapetlerinden bir taşın düşmesi sonucu öldü. Annem ise doğumum sırasında vefat etti. Bu nedenle, bakımım ve eğitimim yalnızca, Pierre adında zeki ve yaşlı bir hizmetkara bırakıldı. Tek çocuktum ve bunun getirdiği yalnızlık, yaşlı koruyucumun beni şatonun eteklerindeki köy çocuklarının topluluklarından uzak tutma konusundaki garip dikkatiyle daha da pekiştirildi. O zamanlar Pierre, bu kısıtlamanın asil doğumumun beni sıradan insanlardan ayırdığı için getirildiğini söylerdi. Ancak şimdi biliyorum ki asıl amaç, köylülerin kulübelerinin ateş ışığında anlatıp büyüttükleri korkunç lanetin dedikodularını kulaklarımdan uzak tutmaktı.

Böyle bir izolasyon içinde, kendi kendime kalmış bir şekilde, çocukluk saatlerimi şatonun gölgeli kütüphanesini dolduran eski kitapları okuyarak ve tepenin eteğindeki hayaletimsi ormanlarda amaçsızca dolaşarak geçirdim. Bu çevrelerin etkisiyle olsa gerek, zihnim erken yaşta melankolik bir gölge edindi. Doğanın karanlık ve okült yönleri içeren çalışmalar ve uğraşlar dikkatimi en çok çekenlerdi.

Soyum hakkında öğrenmeme izin verilen şeyler çok sınırlıydı, ancak elde edebildiğim az bilgi beni çok fazla karamsarlaştırıyordu. Belki de önce, yaşlı eğitmenimin babamın ataları hakkında konuşmak konusundaki bariz isteksizliği, büyük ailemden duyduğum korkuya sebep oldu. Ancak çocukluktan çıktığımda, yaşlı adamın istemsizce konuşurken ağzından kaçırdığı ve zihnimde bir araya getirdiğim kopuk konuşma parçaları, bir zamanlar garip bulduğum ancak şimdi belirsiz bir şekilde korkutucu hale gelen bir durumla bağlantılıydı. Sözünü ettiğim durum, soyumun tüm Kontlarının genç yaşta ölümleriydi. Baştan beri bu durumu kısa ömürlü bir aileye özgü doğal bir özellik olarak düşünmüştüm. Ancak ilerleyen yıllarda, atalarımın bu erken ölümlerini, lanet hakkında konuşan yaşlı adamın anlattıklarıyla ilişkilendirmeye başladım.

Yirmi birinci yaş günümde, yaşlı Pierre bana kuşaktan kuşağa babadan oğula aktarılan ve her yeni sahibinin eklemeler yaptığı bir aile belgesi verdi. İçeriği son derece şaşırtıcıydı ve okuduklarım, en ciddi endişelerimi doğruladı. O dönemde doğaüstü olgulara olan inancım güçlü ve derindi; aksi takdirde gözlerimin önüne serilen inanılmaz hikayeyi küçümseyerek reddederdim.

Bu belge beni on üçüncü yüzyıla, şatonun hala korkulan ve aşılmaz bir kale olduğu günlere götürdü. Belge, Michel adında eski bir adamdan bahsediyordu. Bu kişi, topraklarımızda yaşamış, düşük bir köylü sınıfından olmasına rağmen oldukça bilgili biri olarak tanınıyordu. Michel, kötü şöhreti nedeniyle “Kötü” lakabıyla anılıyordu. Bu adam, Felsefe Taşı ya da Ölümsüzlük İksiri gibi şeyleri aramış, Kara Büyü ve Simya’nın korkunç sırlarını araştırmasıyla ünlüydü. Michel Mauvais’in Charles adında bir oğlu vardı. Oğul, babası kadar yetenekliydi ve bu yüzden ona “Büyücü” lakabı verilmişti. Baba ve oğul, tüm dürüst insanlar tarafından dışlanmış ve en korkunç uygulamalarla suçlanmışlardı. Yaşlı Michel’in, karısını Şeytan’a kurban olarak yaktığı ve birçok küçük köylü çocuğunun açıklanamaz şekilde kaybolmasının bu ikiliyle ilişkilendirildiği söylenirdi. Ancak, babanın karanlık doğasında, oğluna olan tutkulu sevgisi gibi insani bir ışık vardı. Oğul ise babasına derin bir sevgi besliyordu.

Bir gece, Henri Kontu’nun oğlu genç Godfrey’in kaybolması, şatoda büyük bir kargaşaya neden oldu. Umutsuz baba tarafından yönetilen bir arama ekibi, büyücülerin kulübesini bastı ve yaşlı Michel Mauvais’i, büyük ve şiddetle kaynayan bir kazan üzerinde çalışırken buldu. Kesin bir sebep olmaksızın, kontrolsüz öfke ve çaresizlik anında Kont, yaşlı büyücüyü yakaladı ve ölümüne neden oldu. Ancak aynı anda hizmetkarlar, genç Godfrey’in şatonun kullanılmayan bir odasında bulunduğunu haber veriyordu. Ne yazık ki bu haber çok geçti; Michel boş yere öldürülmüştü. Kont ve adamları büyücülerin alçakgönüllü kulübesinden uzaklaşırken, Charles Le Sorcier ormanda belirdi. Olan biteni duyan Charles, babasının kaderi karşısında başlangıçta sakin kaldı. Ancak ardından, yavaşça Kont’a yaklaşıp, ağır ve korkunç bir sesle konuştu:

“Soyunun hiçbiri, öldürdüğün yaşını geçemeyecek!”

Bu laneti savurduktan sonra Charles, karanlık ormanın derinliklerine geri çekildi ve tunikten çıkardığı renksiz bir sıvıyı babasının katilinin yüzüne fırlatarak gecenin örtüsüne karıştı. Kont hiçbir kelime edemeden öldü ve doğumundan yalnızca otuz iki yıl sonra gömüldü. Katili bulmak için köylüler civar ormanları ve tepeleri aradı, ancak hiçbir iz bulunamadı.

Zamanla lanetin hatırası unutulmaya yüz tuttu. Ancak genç Godfrey bir av sırasında otuz iki yaşında bir okla öldürüldüğünde, köylüler sadece yas tuttular. Yıllar sonra, Godfrey’in oğlu Robert da görünürde bir sebep olmaksızın tarlada ölü bulunduğunda, köylüler onun ölümünden hemen önce otuz iki yaşına girdiğini fısıldamaya başladılar. Louis, Robert’ın oğlu, hendekte boğulmuş bulundu ve böylece asırlardır lanet, Henri’ler, Robert’lar, Antoine’lar ve Armand’lar gibi mutluluk ve erdemle dolu hayatları otuz iki yaşın biraz altında sonlandırarak soy boyunca sürdü.

Beni lanetle yüzleşmeye iten son olay, ailemin en karanlık sırrını keşfetmek için yaptığım araştırmalar oldu…

Bu lanet üzerine araştırmalarımı derinleştirdikçe, hayatımın ne kadar kısa olacağını anlamak, bana her geçen gün daha da acı veriyordu. Daha önce değersiz gördüğüm hayatım, artık benim için her şeyden değerli hale gelmişti. Karanlık ve okült ilimler üzerine yoğunlaşarak lanetten kurtuluş yolunu bulmaya çalıştım. Ancak modern bilim benim üzerimde hiçbir iz bırakmamıştı ve ben de ortaçağda olduğu gibi şeytan bilimleri ve simya öğreniminde kendimi kaybettim. Ne kadar çok okursam okuyayım, soyumun üzerindeki bu garip laneti bir türlü açıklayamadım. Daha rasyonel anlarımda, atalarımın erken ölümlerini Charles Le Sorcier’in soyundan gelen birisinin işlediği suikastlara bağlamaya çalışıyordum. Ancak bu eski simyacının bilinen hiçbir soyundan geleninin olmadığını öğrendiğimde, yine okült çalışmalarıma dönüyor ve ailemi bu korkunç yükten kurtaracak bir büyü bulmaya çalışıyordum. Tek bir konuda kesin kararlılıkla hareket ettim: Asla evlenmeyecektim. Çünkü ailemin başka bir dalı kalmamıştı ve laneti benimle birlikte sona erdirmek istiyordum.

Otuz yaşlarıma yaklaştığımda, yaşlı Pierre öteki dünyaya göç etti. Onu, hayatında dolaşmayı sevdiği avlunun taşlarının altına yalnız başıma gömdüm. Bu olaydan sonra, şatonun büyük kalesindeki tek insan olarak yalnızlığımla yüzleşmek zorunda kaldım. Bu korkunç yazgıya karşı boşuna direnişimin artık sona erdiğini hissettim ve atalarımın karşılaştığı kadere boyun eğmeye başladım. Şatonun daha önce korkudan uzak durduğum terk edilmiş ve harabe halindeki odalarını ve kulelerini keşfetmekle meşgul olmaya başladım.

Bu terk edilmiş alanlarda bulduğum şeyler, son derece tuhaf ve ürkütücüydü. Yüzyılların tozuyla kaplanmış, uzun süredir nemden çürümüş mobilyalar gözüme çarpıyordu. Her yeri dolduran örümcek ağlarıyla birlikte devasa yarasalar kanatlarını çırparak yanımdan geçiyor, bu kasvetli boşlukta tek başıma olmamın altını çiziyordu.

Kesin yaşımı, gününe ve saatine kadar dikkatle kaydediyordum. Kütüphanedeki büyük saatin sarkaçlarının her bir hareketi, lanetli hayatımdan biraz daha az bir süre kaldığını hatırlatıyordu. Sonunda, bu korkutucu saatin yaklaştığı an geldi. Atalarımın çoğunun, Kont Henri’nin öldüğü yaşa varmadan önce öldüğünü düşünerek, her an gizemli ölümün beni bulmasını bekliyordum. Lanetin beni nasıl bir biçimde yakalayacağını bilmesem de, korkak veya edilgen bir kurban olmamaya kararlıydım.

Şatonun terk edilmiş bölümlerini keşfetmeye yeniden başladım. Ölümümden sadece bir hafta kadar önce, uzun bir araştırma gezisinde, harap bir kulede dolaşıyordum. Bu kuledeki sabah saatlerinden sonra, öğleden sonra alt katlara indim. Bu alan, ya bir Ortaçağ zindanı ya da daha yakın zamanlarda açılmış bir barut deposu gibi görünüyordu.

Merdivenin sonunda, nitre kaplı bir koridorda yürürken, zeminin gittikçe nemlendiğini fark ettim. Titrek meşalemin ışığında yolumu kesen su lekeli bir duvar gördüm. Geri dönmek üzere döndüğümde, ayaklarımın hemen altında küçük bir halka ile kapanmış bir kapak fark ettim. Büyük bir çaba ile kapağı kaldırdım ve içeriden yükselen kötü kokular meşalemin sönmesine neden olacak kadar kuvvetliydi. Ancak kısa bir süre sonra meşale tekrar sabit bir şekilde yanmaya başlayınca, taş basamaklardan oluşan bir merdivenin tepesini görebildim.

Basamaklar çok uzundu ve beni dar, taş döşeli bir geçide götürdü. Bu geçidin yerin oldukça altında olduğunu biliyordum. Geçit uzun bir yoldu ve sonunda nemden damlayan büyük bir meşe kapıya ulaştım. Kapı, tüm çabalarıma rağmen açılmaya direndi. Bir süre sonra, bu yöndeki çabalarımı bırakarak, merdivenlere geri dönmeye karar verdim. Ancak tam o anda, arkamdaki ağır kapının paslı menteşeler üzerinde yavaşça açıldığını duydum.

O an yaşadığım hisler, insan aklının kavrayabileceği türden değildi. Tamamen terk edilmiş olduğunu düşündüğüm bu yerde bir insan ya da ruhun varlığı, beynimde en keskin korkuların oluşmasına neden oldu. Nihayet sesin geldiği yöne döndüğümde, gözlerim gördüklerine inanamayarak yuvalarından fırladı. Eski gotik kapının eşiğinde bir insan figürü duruyordu.

Bu kişi, koyu renk bir ortaçağ tunik giymiş, başında bir kafatası şapkası taşıyan bir adamdı. Uzun siyah saçları ve akıl almaz bir yoğunlukta olan sakalı, korkunç bir görüntü oluşturuyordu. Alnı olağandışı derecede yüksekti, yanakları derin çizgilerle doluydu ve elleri uzun, pençe gibi ve damar damar olmuştu. Teni ise mermer gibi bembeyazdı; insanlarda daha önce hiç görmediğim bir solgunluk taşıyordu. Ancak en tuhaf olan, gözleriydi. Karanlık uçurumlar gibi derin, bir o kadar da anlam yüklü ama insanlık dışı bir kötülükle doluydular. Gözlerini üzerime dikmiş, ruhumu delip geçerken beni olduğum yere mıhlamış gibiydi.

Sonunda, derin, yankılanan ve uğursuz bir sesle konuştu. Söyledikleri, Ortaçağ’da öğrenilmiş insanların kullandığı bozulmuş bir Latinceydi; bu dili eski simyacılar ve şeytan bilimciler üzerine yaptığım uzun çalışmalar sayesinde anlayabiliyordum. Figür, ailemizin üzerinde dolaşan lanetten, sonumun yaklaştığından ve atamın Michel Mauvais’e karşı işlediği suçtan bahsetti. Charles Le Sorcier’in intikamından zevkle bahsetti ve nasıl, genç Charles’ın gecenin karanlığına kaçtığını ve yıllar sonra Godfrey’i, tam otuz iki yaşına geldiğinde bir okla öldürdüğünü anlattı.

Charles Le Sorcier’in, ailesinin düşmanlığını şatoya yer altındaki bir odada gizlice yerleşerek nasıl sürdüğünü, sonraki tüm ölümleri nasıl planladığını ve lanetin ayrıntılarını anlattı. Ancak en korkunç açıklama, simya üzerine yapılan çalışmalar ve özellikle de ölümsüzlük iksirinin keşfi üzerine geldi. Lanet, Charles Le Sorcier’in yaşamını sürdürebilmesi sayesinde altı yüz yıl boyunca devam etmişti.

Kelimeleriyle lanetin ve soyumun üzerindeki bu lanetli döngünün kökenini öğrendiğim an, karşımdaki figür bana saldırmak üzere bir şişe kaldırdı. Hayatta kalma içgüdüsüyle elimdeki meşaleyi üzerine fırlattım. Meşale, onun tuhaf giysisini tutuşturdu ve alevler adamın üzerine yayıldı. Çığlıkları, çevremde yankılandı ve ben kendimi tamamen bilinçsiz bir şekilde taş zemine yığıldım.

Kendime geldiğimde etrafı yoğun bir karanlık sarmıştı. Yaşadıklarımı hatırlamak zihnimi korkuyla doldurdu, ama merak her şeyin önüne geçti. Bu adam kimdi? Şatonun duvarlarına nasıl sızmıştı? Neden Michel Mauvais’in ölümünün intikamını almak istiyordu? Ve lanet, Charles Le Sorcier’in ölümünden sonra nasıl devam etmişti?

Lanetten kurtulduğumu fark etmenin getirdiği rahatlama hissi omuzlarımı hafifletmişti. Artık bu korkunun kaynağını daha iyi anlamak için güçlü bir istek duyuyordum. Cebimdeki çakmak taşı ve çeliği çıkararak bir başka meşale yaktım. Yeni ışık, yerdeki çarpık ve yanmış figürü ortaya çıkardı. O korkunç gözler şimdi kapanmıştı. Manzaradan hoşlanmadığım için yüzümü çevirip Gotik kapının ötesindeki odaya girdim.

Bu oda, bir simyacı laboratuvarına benziyordu. Bir köşede, meşalenin ışığında göz kamaştırıcı bir şekilde parlayan devasa bir sarı metal yığını duruyordu. Bunun altın olduğunu düşündüm ama inceleme yapacak durumda değildim. Odanın diğer ucunda, karanlık ormana ve tepenin vahşi geçitlerine açılan bir çıkış gördüm. Adamın şatoya nasıl girdiğini artık anlamıştım. Ancak artık geri dönmeye karar verdim.

Yerdeki yanmış cesedin yanından geçerken yüzümü çevirmek istemiştim, fakat bir ses duyduğumda donup kaldım. Bu, cesetten yayılan hafif bir hışırtıydı. Hayatının tamamen sönmediği korkusuyla yanmış ve büzüşmüş figüre döndüm. Adamın siyaha dönen gözleri bir anda açıldı ve o çatlak dudaklarından belli belirsiz kelimeler dökülmeye başladı. Arada bir “Charles Le Sorcier” ve “yıllar”, “lanet” gibi kelimeleri duydum, ancak ne dediğini tam anlamıyla anlayamıyordum. Söylediklerine anlam veremediğimi fark eden gözleri tekrar öfkeyle parladı.

Bir anda, son bir güç patlamasıyla, o korkunç yaratık başını taş zeminden kaldırdı. Ben hala korkudan donmuş bir şekilde dururken, sesi karanlık koridorlarda yankılandı:

“Ahmak!” diye bağırdı. “Sırrımı hâlâ anlamıyor musun? Altı yüz uzun yıl boyunca bu korkunç laneti sürdüren iradeyi tanımıyor musun? Alşimiye dair büyük sırrı çözdüğümü bilmediğini mi söylüyorsun? Ben söylüyorum: Bu benim! Ben! Ben! Altı yüz yıldır yaşıyorum ve intikamımı sürdürdüm.

Çünkü BEN CHARLES LE SORCIER’İM!”

İngilizcesi için buraya lütfen

Alice Harikalar Diyarında: Zamansız Bir Klasik

1865 yılında yayınlanan Alice Harikalar Diyarında, Lewis Carroll (gerçek adıyla Charles Lutwidge Dodgson) tarafından yazılmıştır. Oxford Üniversitesi’nde matematik öğretmeni olan Carroll, eserlerinde mantık oyunları ve dille oynama konusunda usta bir isim olarak bilinir. Alice Harikalar Diyarında, bu ustalığı en iyi şekilde yansıtır. Hikaye, çocuk kitabı olarak değerlendirilse de, barındırdığı semboller ve felsefi göndermelerle yetişkinler için de düşündürücü bir metin sunar.

Alice’in tavşan deliğinden düştüğü an, onu sadece fiziksel bir yolculuğa değil, aynı zamanda içsel bir sorgulama ve kimlik arayışına yönlendirir. Tavşan, Şapkacı, Kralice ve diğer tuhaf karakterler, gerçek hayatın farklı yönlerine sembolik eleştiriler getirir. Bu yüzden Carroll’un eseri sadece bir fantastik dünya anlatımı değil, aynı zamanda toplum, mantık ve kimlik üzerine bir eleştiri sunar.

Podcast’te Neler Anlattım?

Podcast bölümümüzde bu zamansız klasiğin ana temalarına, karakterlerine ve sembollerine derinlemesine bir bakış attık. İşte bölümde öne çıkan başlıklar:

1. Alice’in Merak Yolculuğu: Alice, sıradan bir günün sıkıcılığını aşmak için bir tavşanın peşine takılır. Bu, merakın ve keşfetme arzusunun bir sembolüdür. Podcast’te bu tema üzerine uzun uzun konuşup, hayatımızda merakın ne kadar değerli olduğunu tartıştık.
2. Mantık ve Çılgınlık: Alice Harikalar Diyarında‘da mantık sürekli sorgulanır ve bazen çılgınlık gibi görünen şeyler aslında bir mantığın ürünüdür. Carroll bu eserinde, akıl ve delilik arasındaki ince çizgiyi eğlenceli bir dille ele alır. Şapkacı ve Kraliçe gibi karakterler üzerinden, toplumda “normal” kabul edilen davranışların ne kadar göreceli olduğunu tartıştık.
3. Kimlik Arayışı: Alice, hikaye boyunca “Ben kimim?” sorusunu defalarca sorar. Bu, aslında Carroll’un bireyin kimlik arayışını sembolik bir dille ele almasıdır. Podcast’te bu sorunun sadece Alice’e değil, bizlere de yöneltildiğini ve hayatın her döneminde bu soruyu kendimize sormamız gerektiğini dile getirdik.

Neden Bu Hikaye Hala İlgi Çekiyor?

Alice Harikalar Diyarında‘nın 150 yılı aşkın bir süredir popülerliğini korumasının sebeplerinden biri, içindeki evrensel temalar ve karakterlerin zamana meydan okumasıdır. Carroll’un dille olan ustalığı, okuyucuların her yaşta yeni bir şey keşfetmesini sağlar. Podcast’te bu konuya değinirken, hikayenin aslında herkesin kendi hayatında bir anlam bulabileceği bir yapıya sahip olduğunu konuştuk.

• Çılgın Şapkacı ve Sosyal Normlar: Çılgın Şapkacı karakteri, sürekli bozuk olan saatine rağmen çay saatini hiç kaçırmaz. Bu, sosyal normların ve zaman kavramının absürtlüğünü sorgulayan bir semboldür. Podcast’te bu karakterin ne kadar derin bir toplumsal eleştiri sunduğunu tartıştık.
• Kraliçe ve Güç: Kraliçe, güç ve otoritenin sembolüdür. “Kafasını kesin!” emri, güç ve adaletin nasıl kötüye kullanılabileceğine dair ince bir gönderme sunar. Carroll’un bu karakterle anlattığı, güç sahiplerinin adaleti nasıl bükebileceğini gösteriyor.
• Cheshire Kedisi: Cheshire Kedisi, varlık ve kimlik üzerine derin bir sembol sunar. Bedeninin kaybolup sadece gülüşünün kalması, dış görünüşün ötesinde kimliğin varlığını sorgulatan bir göndermedir. Podcast’te bu kedi üzerine uzun uzun konuşarak, Carroll’un felsefi derinliğini keşfettik.

Alice’in Serüveni: Büyüme ve Değişim

Alice Harikalar Diyarında, bir büyüme ve değişim hikayesidir. Alice, fiziksel olarak büyüyüp küçülürken, aslında zihinsel olarak da olgunlaşır. Bu, bireyin hayat yolculuğunda karşılaştığı değişimlerin sembolik bir anlatımıdır. Podcast’te bu büyüme sürecinin hem çocuklar hem de yetişkinler için ne anlama geldiğini ele aldık.

Kişisel Gelişim Teması: Hikaye, bireyin içsel yolculuğunun ve kendini keşfetme sürecinin ne kadar önemli olduğunu vurgular. Alice, karşılaştığı her tuhaf olayda ve karakterde kendini sorgulamak zorunda kalır. Bu da onu daha olgun ve bilinçli bir birey yapar. Biz de bu tema üzerinden kişisel gelişimle ilgili ilham verici bir sohbet gerçekleştirdik.

Eserin Sembolizmi

Alice Harikalar Diyarında, zengin sembollerle dolu bir eserdir. Podcast’te, bu sembollerin her birini ayrıntılı bir şekilde ele aldık. İşte öne çıkan bazı semboller:

1. Tavşan Deliği: Gerçeklikten hayal dünyasına geçişin sembolüdür. Tavşan deliğinden düşmek, bilinmeyene atılmanın ve keşfetmenin metaforudur. Bu sembol üzerine konuşurken, hayatımızda bazen konfor alanından çıkıp yeni maceralara atılmanın gerekliliğini tartıştık.
2. Cheshire Kedisi’nin Gülüşü: Kimlik ve varlık üzerine düşündüren bir semboldür. Kedinin gülüşü kalırken bedeninin kaybolması, bireyin dış görünüşü ile içsel kimliği arasındaki farkı vurgular. Biz de bu sembol üzerinden kimlik arayışı üzerine düşüncelerimizi paylaştık.
3. Büyüyen ve Küçülen Kekler: Bu kekler, insanın kendini ve dünyayı algılama biçiminin nasıl değişebileceğini gösterir. Bireyin büyümesi, kendini daha fazla keşfetmesi anlamına gelir. Podcast’te bu sembol üzerinden kısaca büyüme ve kişisel gelişim temalarını ele aldık.

Edebi Etkileri ve Popüler Kültürdeki Yansımaları

Alice Harikalar Diyarında sadece bir çocuk kitabı olmanın ötesine geçmiş ve popüler kültürde derin izler bırakmıştır. Eser, birçok filme, şarkıya, çizgi romana ve tiyatro oyununa ilham kaynağı olmuştur. Podcast’te bu etkileri tartışırken, eserin nasıl zamanla farklı kültürel üretimlere ilham verdiğini konuştuk.

• Jefferson Airplane – “White Rabbit”: 1960’ların ikonik şarkısı, Alice’in maceralarını Vietnam Savaşı’na göndermelerle birlikte ele alır. Bu şarkının analizini yaparken, eserin sosyal ve politik bağlamını tartıştık.
• The Matrix: Neo’nun “beyaz tavşanı takip et” mesajıyla başlayan yolculuğu, Carroll’un eserine yapılan açık bir göndermedir. Bu tür modern kültürel yansımaları podcast’te uzun uzun tartıştık.

Sonuç: Hayal Gücünün Gücü

Alice Harikalar Diyarında, hayal gücünün sınırlarını zorlayan ve okurlarını düşünmeye teşvik eden bir başyapıttır. Podcast bölümümüzde bu büyülü dünyaya dair yaptığımız konuşmaları burada özetledik ve eserin farklı yönlerini ele aldık. Hayal gücü, gerçekliğin sıkıcılığını kırmak ve insanları daha yaratıcı düşünmeye yönlendirmek için harika bir araçtır. Podcast’i dinleyerek bu büyülü dünyaya adım atabilir ve kendi hayal gücünüzün sınırlarını keşfedebilirsiniz.

Alice Harikalar Diyarında: Hayal ve Gerçek Arasında Bir Yolculuk için Okuma ve İzleme Önermeleri

Podcast bölümümüzde bahsettiğimiz temalarla ilgili olarak, işte okuma ve izleme önerilerimiz. Bu eserler ve içerikler, Alice Harikalar Diyarında‘nın derin temalarını daha iyi anlamanızı sağlayabilir ve hayal gücünüzü genişletmenize yardımcı olabilir.

Okuma Önerileri:

1. Aynanın İçinden (Lewis Carroll)
   Carroll’un Alice Harikalar Diyarında‘nın devamı niteliğindeki bu eseri, gerçeklikle hayal dünyası arasındaki sınırları daha da bulanıklaştırıyor. Alice’in maceralarının devamını görmek isteyenler için harika bir kaynak.
2. Narnia Günlükleri (C.S. Lewis)
   Narnia serisi, Alice Harikalar Diyarında‘ya benzer şekilde fantastik bir dünyada geçen, çocukların büyüme ve keşfetme serüvenlerini konu alır. Lewis’in yarattığı dünya, fantastik edebiyatın en güçlü örneklerinden biridir.
3. Peter Pan (J.M. Barrie)
   Peter Pan, fantastik edebiyatın diğer bir klasiği olarak, çocukların hayal gücü ve büyüme temalarını işler. Wendy ve kardeşlerinin Neverland’e yolculuğu, Alice’in Harikalar Diyarı’na yolculuğuyla paralellik gösterir.
4. Dorothy ve Oz Büyücüsü (L. Frank Baum)
   Bu eser, Alice’in tavşan deliğinden düşmesi gibi, Dorothy’nin kasırga ile Oz diyarına sürüklenmesini konu alır. Carroll’un etkilediği bu klasik eser, fantastik diyarların keşfi ve büyüme temalarını işler.
5. Jabberwocky (Lewis Carroll)
   Carroll’un bu eseri, dil oyunları ve sembollerle dolu başka bir fantastik anlatıdır. Alice Harikalar Diyarında‘nın içindeki bulmacalar ve kelime oyunları sizi etkilediyse, bu şiir kitabını da mutlaka okumalısınız.

İzleme Önerileri:

1. Alice in Wonderland (1951 – Disney)
   Bu klasik animasyon filmi, Carroll’un eserini çocuklara ve yetişkinlere aynı anda hitap edebilecek şekilde uyarlamıştır. Görsel olarak da etkileyici olan bu film, hikayenin büyüsünü farklı bir bakış açısıyla sunuyor.
2. Alice in Wonderland (2010 – Tim Burton)
   Tim Burton’ın karanlık ve stilize yaklaşımı, hikayeye yepyeni bir soluk getiriyor. Alice’in macerası, bu filmde biraz daha yetişkinlere yönelik ve görsel olarak çok zengin bir anlatıya dönüşüyor.
3. The Matrix (1999)
   The Matrix‘te Neo’nun “beyaz tavşanı takip et” mesajıyla başlayan yolculuğu, Alice Harikalar Diyarında‘ya doğrudan bir gönderme yapar. Bu film, gerçeklikle hayal arasındaki çizgiyi sorgulamanın modern bir örneği.
4. American McGee’s Alice (2000) & Alice: Madness Returns (2011)
   Bu karanlık video oyunları, Alice’in psikolojik yönlerini ve Harikalar Diyarı’nın karanlık taraflarını ele alır. Klasik hikayeye gotik ve karanlık bir bakış açısı sunan bu oyunlar, hem hikayeyi sevenler hem de farklı bir deneyim arayanlar için ideal.
5. Once Upon a Time (TV Series – 2011-2018)
   Bu fantastik dizi, klasik masal karakterlerini modern dünyada yeniden anlatıyor ve Alice karakterini de içeriyor. Dizi, fantastik edebiyat sevenler için zengin bir içerik sunuyor.

Çizgi Roman Sevenler Buraya

Wonderland: Return to Madness

• Wonderland: Return to Madness (2024-) #1
• Wonderland: Return to Madness (2024-) #2
• Wonderland: Return to Madness (2024-) #3

Son Söz

Alice Harikalar Diyarında, sadece çocuklara yönelik bir macera değil, her yaştan okuyucu için derin anlamlar barındıran bir başyapıttır. Carroll’un ustalıkla yarattığı bu dünya, gerçekliğin sınırlarını sorgulatırken hayal gücümüzü de genişletiyor. Podcast bölümümüzde ele aldığımız bu büyülü eseri daha yakından keşfetmek ve sembollerini anlamlandırmak için zaman ayırmanız, size farklı bakış açıları kazandıracaktır. Alice Harikalar Diyarında, her okuduğunuzda size yeni bir şeyler sunacak zamansız bir eser olarak raflarda ve zihinlerde yerini korumaya devam ediyor.

Hayal gücünüzün sınırlarını zorlamaktan çekinmeyin ve tıpkı Alice gibi bilinmeyen diyarlara yolculuğa çıkın! Belki de sizin dünyanızda da bir tavşan deliği vardır…

Alice Harikalar Diyarında: Hayal ve Gerçek Arasında Bir Yolculuk podcastini dinlemek için lütfen;

Benzer yazılar için lütfen BURAYA